من و روحم

2008-01-07T13:11:00.000+03:30

برف باریده .زمین و زمان اونقد خوشگل شده که نگو نپرس . طرفهای ما که غرب تهرانیم بیشتر از 40 سانت نشسته . همه دارن برف بازی میکنن . هوا آفتابی و درخشانه . مدرسه ها و ادارات هم تعطیله . البته مدارس سه روز و ادارات دو روز . چی از این بهتر ؟

2007-08-17T14:27:00.000+03:30

با مریمنشسته بودیم تو آشپزخونه و من داشتم با احساس تمام براش شعر میخوندم ومریم هم حسابی تو حال بود و محو گوش کردن . شعر قبلی تموم شد و من شروع کردم به خوندن یکی دیگه و خیلی رمانتیک گفتم :
باز کن پنجره را
تا اومدم بقیه شو بخونم که گل و گلدان زیباست ، یهو مهسا وارد آشپزخونه شد و خیلی جدی گفت : آره بابا ، خفه شدیم از گرما . این کولر اصلا خنک نمیکنه !!!
من و مریم یه نگاه مات و مبهوت به هم انداختیم و بعد زدیم زیر خنده . بعدش که جریانو واسه مهسا توضیح دادیم ، خودش هم خندید و بعد پیشنهاد کرد که بیام این خاطره رو بنویسم . من هم دیدم بد چیزی نیست واسه شکستن سکوت جند ماهه وبلاگم .

2007-04-15T12:56:00.000+03:30

مامانی رفت به رحمت خدا . روز پونزدهم فروردین بود . آدم دلش حسابی میگیره . یه حس و حال عجیبیه .تاگریه ام میگیره یاد اون سه ماه آخر می افتم و میگم راحت شد . اما دلم میخواد اون سه ماهو از ذهنم خط بزنم , بعد یاد اون همه سالهای خوبی و مهربونیها و خاطره هاش بیفتم و گریه گنم ....

2007-03-01T09:06:00.000+03:30

مامانی بعد از دو هفته به هوش اومد . اون وقت تونستن مغزشو اسکن کنن و گفتن خونریزی مغزی وسیع داره و اگه جراحی نشه میمیره . عملش کردن و الان دو هفته ست که مرخص شده و خونهء خواهرمه . دردناکه . نه حرف میزنه ، نه میشینه و نه کاری میکنه . شاید در طول این هفته جمعا ده کلمه حرف زده . غذاشو بصورت مایعات دهنش میکنن و ...
نمیدونم ، شاید با گفتن این حرف به نظر بیاد که من خیلی عوضیم . مادرمه ، دوستش دارم ريا، ولی ترجیح میدادم بمیره و راحت بشه به جای اینکه تیدیل بشه به یه مردهء متحرک و عذاب بکشه . از حکمتهای خدا موندم . کم آوردم .

2007-01-19T00:53:00.000+03:30

1-2-3 امتحان میکنیم . بلاگر جدبد رو امتحان میکنیم . هیچگونه نسبتی هم با خان مزخرف نداریم !

2007-01-16T19:19:00.000+03:30

مامانی تو آی سی یوئه . الان 13 روزه تو کماست . بخاطر یه سرماخوردگی شدید رفت بیمارستان و اونجا جزو آزمایشات معمول قند خونشو اندازه گرفتن . دستگاه خراب بود . مامان در عمرش دیابت نداشت و حتی قندش معمولا پایین حد نرمال بود . دستگاه قند خونشو 300 نشون داد و بهش انسولین زدن . مامانی طفلکی رفت تو کما .و معلوم نیست که امیدی هست یا نه . هنوز بیهوشه . مامانم سنش زیاده و من منتظر این بودم که مثل همهء آدمها یه روزی عمرش تموم بشه و از دنیا بره . ولی نه بخاطر یه اشتباه . نه به بهای سهل انگاری . دلم میسوزه . یعنی دوباره به هوش میبینمش ؟

2006-12-19T18:38:00.000+03:30

چهارشنبه شب هفته گذشته برف اومد . آخر شب کوچه مون به حد کافی برفی و یخ زده بود که ماشینها نتونن راحت راه برن . تقریبا مطمئن بودم که مدارس ابتدایی تعطیل میشن , اما تا ساعت 12 هم که اخبارو گوش کردم خبری از تعطیلی نشد . صبح هم اخبار ساعت هفتو گوش کردیم و چیزی نگفت . همسر خان بچه ها رو برد مدرسه . بعد با مهسا برگشت و گفت مدارس ابتدایی تعطیله و ظاهرا ساعت هفت و ربع تعطیلی مناطق 1 و 5 اعلام شده .
مهسا رو ورداشتم و با خودم بردم سر کار . ساعت 5/12 رفتم دنبال مریم . با دستکشهای خیس و صورت سرخ اومد . ذوق زده گزارش داد : ساعت 8 سر کلاس بودیم که اعلام کردن راهنمایی هم تعطیله . معلممون رفت خونه شون و ما هم تا حالا برف بازی کردیم ! تازه بچه ها اصلا نتونسته بودن بیان و کلا از 300 نفر مدرسه , فوقش 30 نفر بودیم !
شانس آورده که سرما نخورده . 4 ساعت و نیم برف بازی ! وقتی ساعت شروع مدارس 5/7 صیحه , نمیدونم تعطیلی ساعت 8 چه معنایی داره . موضوع رفتن بهمدرسه ست که تا اون موقع اگه شدنی باشه , شده !
شنبه یه کار اداری داشتم و باید میرفتم کرج . قرار بود برم و قبل از ساعت 5/2 که مهسا تعطیل میشه برگردم . فکر میکردم چه خوب بود اگه میرسیدم به داداشم هم که خونه اش کرجه یه سری بزنم , ولی بهشون گفته بودم احتمالا نمیرسم . ساعت نزدیک 12 شب داداشم زنگ زد و گفت بخاطر انتخابات فردا مدرسه ها تعطیله ! فکر کردم داره شیطونی میکنه که فردا منو بکشونه خونه شون . با اصرار مجبورم کرد تلویزیونو وا کردم و دیدم بعله , درسته !حالا خوب شد خبر داد , وگرنه من صبح زود راه می افتادم طرف کرج و همسر خان گرامی بیچاره دو تا جوجه میموند رو دستش ! خلاصه شنبه با جوجه ها رفتیم کرج و جاتون خالی ! زنده باد احمدی نژاد و تعطیلیهای بی برنامه !سه روز نعطیل پشت سر هم , بدون اعلام قبلی !

2006-11-11T10:28:00.000+03:30

دیروز برای اولین بار رفته بودم پارک جنگلی چیتگر برای دوچرخه سواری . من از این پارک یه عالمه خاطرات خوب کودکی دارم . با بابام دو به دو میرفتیم و اونجا کلی قدم میزدیم و وراجی و غیره . بعدها اونجا پیست دوچرخه سوارس ساختن و من نرفته بودم . بچه ها یه بار با باباشون رفته بودن . این بار هم اصرار کردن که بریم و رفتیم . 18 سال بود سوار دوچرخه نشده بودم .آخرین بار هم توی کیش یه ساعتی رکاب زده بودم و اون موقع 22 سالم بود . دیروز اولش که نشستم رو دوچرخه , اصلا تعادل نداشتم و فکر میکردم دوچرخه سواری یادم رفته . اما به 5 دقیقه نکشید که همه چیز میزون و مرتب شد . بعد نفس نفس زنان و هن هن کنان , 5 کیلومتر و نیم رکاب زدیم . خیلی لذت بخش بود . دور و برمون یه جنگل نیمه پاییزی خوشگل بود که غیر از کاجها بقیهء درختهاش زرد و نارنجی بودن . هوا هم آفتابی و خنک . تو سر بالاییها کلی عرق ریختیم و وسطهای راه دوچرخهء من پنچر شد که مجبور شدم تا ایستگاه تعمیرات , همراه دوچرخه جان قدم بزنم . اونجا دوچرخه مو گرفتن و یکی دیگه بهم دادن . یکساعت و ربع وقت داشتیم و با تمام فس فسهای وسط راه , باز هم 10 دقیقه زودتر رسیدیم . دوچرخه ها رو تحویل دادیم و بعد رفتیم نشستیم وسط جنگل روی میز و نیمکتهای سیمانی و نهار خوردیم . جاتون خالی کتلت داشتیم . خیلی هم چسبید .
تن فعالیت نکردهء دارای اضافه وزن تنبلم , درد گرفته و هنوز هم کوفته ست . ولی عمیقا چسبید . تازه این تنها ورزشیه که میشه خانوادگی رفت . تصمیم جدی دارم که ادامه اش بدیم .
اونجا یه پیست مخصوص بانوان هم داره که دورشو پرچین چوبی کشیدن و خانمها میتونن اون تو بی حجاب رکاب بزنن . فکر کنم واسه تابستون که تحمل روسری و مانتو کار سختیه و آدم عرق میریزه , چیز خوبی باشه . احتمالا باید تابستون راهمونو از همسر خان جدا کنیم !

2006-10-25T11:53:00.000+03:30

مهسا علومشو خونده بود , بعد کتابو بسته بود و داشت با صدای بلند مرور میکرد : شبها دی اکسید کربن از خودش درخت بیرون میده !
با تعجب گفتم : مهسا ؟ چی داری میگی ؟
گفت : خوب چیه مگه ؟
گفتم : تصورشو بکن شب از پنجره بیرونو نگاه کنی و ببینی همینطور توی هوا درخته که داره از دی اکسید کربن میاد بیرون !
دوساعت داشت میخندید !
-----------------------
امسال از این سریالهای ماه رمضون فقط زیر زمینو دیدم . نصفش که گذشت , قلبا طرفدار کلاهبردارها شده بودم و ناخودآگاه ته دلم دوست داشتم به نتیجه برسن و پولها رو پیدا کنن . مخصوصا کلانی ! آخرش هم کلی دلم براش سوخت ! دوست داشتم بجای اینکه بدبخت و بیچاره بشه , با زنش آشتی کنه و با خوشی و خرمی برن سر خونه و زندگیشون !
از چندین نفر دیگه هم شنیدم که انها هم یه هچین احساسی داشتن .
نمیدونم این چه مدل سریال ساختنه که ملت از کلاهبردارهای سریال خوششون میاد و دلشون واسه موفقیت اونها میتپه !

2006-09-29T15:08:00.000+03:30

روز اول مهر یه آقای شعبده باز آورده بودن مدرسهء بچه ها . اون هم یکی از بچه ها رو بعنوان دستیار برده بود بالای صحنه و اسمشو پرسیده بود . بعد سوال کرده بود : میخوای چیکاره بشی ؟
- دکتر .
- دوست داری اولین مریضت کی باشه ؟
- شما .
- خوب حالا دکتر چی میخوای بشی ؟
- دکتر زایمان و مامایی !!!!
میتونم تصور کنم که آقای شعبده بار بعد از شنیدن این حرف قیافه اش چه شکلی شده . اما هر چی فکر میکنم نمیتونم حدس بزنم که اون کوچولوی شیطون این حرفها رو همینطوری هوایی گفته , یا عمدا قصد داشته شعبده باز رو دست بندازه !

2006-09-23T16:56:00.000+03:30

آخر هفته رفته بودم زنجان واسه مراسم عقد کنون پسر برادرم . کلی خوش گذشت و چون برنامه فشرده بود خیلی هم خسته شدم . از عروس خیلی خوشم اومد . انصافا همه جوره تکمیل بود و هیچ عیبی نداشت . تحصیلکرده ( مهندس کامپیوتره ) , خوشگل و خوش هیکل , با کلاس و خلاصه از همه نظر بدل میچسبید .
مراسم هم خیلی شاد بود و اونقدر رقصیدیم و ورجه وورجه کردیم که هنوز پاهام درد میکنه . تازه این عقد بود و تابستون سال دیگه هم قراره عروسی بگیرن . کلی نصیحتشون کردم که با این همه خرج و ریخت و پاش , دیگه از مراسم دوم صرفنظر کنن و پولشونو بذارن واسه کارهای بهتر . اما انگار هردوشون عشق عروسی گرفتن داشتن . 3 میلیون پول عکاس و فیلمبردار داده بودن که از ساعت 1 بعد از ظهر تا 1 نصفه شب فیلم و عکس گرفتن اون هم با 3 تا دوربین !, خداد تومن پول شام پادشاهی هفت رنگ پلو و خلاصه هزار جور از این مخارج الکی . من جای اونها بودم با مخارج عروسی سال بعد , میرفتم یه ماه عسل اروپایی جانانه و عروسی نمیگرفتم .
--------------------
چند روز قبل رفته بودم شهروند خرید کنم . تو صف صندوق یه آقایی بود که مقدار محدودی لوازم التحریر از ارزونترین نوع دستش بود و جلوی من بود . حسابش شد 6 هزار و خورده ای . با ناراحتی پولو داد و زیر لب هی میگفت چقدر گرونه , چقدر زیاد شده .مگه یه دختر بچه چقدر باید خرج داشته باشه .
در حینی که صندوقدار داشت جنسهای منو حساب میکرد آقاهه فاکتورشو با دقت نگاه کرد و اومد به صندوقدار گفت : ببخشید این قمقمه 1700 تومنه و من باید پسش بدم چون خیلی برام سنگینه . صندوقدار راهمناییش کرد که باید هزار تا مرحلهء اداری پیچ در پیچو طی کنه و دو ساعت علاف بشه تا بتونه جنسو برگردونه .
دلم خیلی گرفت . من حدودا ده برابر این رقم واسه جوجه هام لوازم التحریر خریده بودم و تازه هنوز طلبکار بودن که چرا مداد رنگیشون استدلر نیست و چرا پاستل بجای 48 رنگ , 24 رنگه . آقاهه با ناراحتی راه افتاد بره طرف قسمت اداری تا مراحل مزخرف پس دادن جنسو شروع کنه . صداش کردم :آقا ببخشید , من اون قمقمه رو لازم دارم . اگه شما نمیخواهین من میخرمش .
با خوشحالی برگشت و قمقمه رو داد و پولشو گرفت . ازش خواهش کردم تا جلوی خروجی فروشگاه با هم بریم که من بتونم قمقمه رو که توی فاکتور اون ثبت شده خارج کنم .
وقتی اومدیم بیرون قمقمه رو دادم دستش و گفتم اینو از طرف من کادو بدین به دخترکوچولوتون .
با تعجب پرسید : مگه شما اینو لازم نداشتین ؟
گفتم : چرا , لازمش داشتم که کادو بدم به دختر شما .
بی چون و چرا قمقمه رو گرفت , دعای خیر کرد و رفت . من هم راه افتادم طرف ماشینم . فکر میکردم بخاطر انجام یه کار خیر باید خوشحال باشم . اما نبودم . دلم گرفته بود . دلم از این گرفته بود که با 1700 تومن ناقابل دعای خیری رو خریدم که میلیونها می ارزه .
از اینکه پدری حاضر میشه غرورشو بشکنه و از یه غریبه هدیه قبول کنه تا دل دخترشو نشکنه .
از اینکه موقع خریدن اون همه لوازم التحریر واسه دخترهام اصلا به فکرم نرسیده بود که یه چیزهایی هم واسه جوجه های دیگه ای بخرم که حتی پول یه دفتر رو هم ندارن . آره , بیشتر از همه دلم از خریت خودم گرفته بود .

2006-08-28T15:19:00.000+03:30

امروز دو تا خبر خوش شنیدم .
اول اینکه کتابم تجدید چاپ شده .
دوم مهدی کنکور فوق سراسری قبول شده .
هر دوتاشون خیلی غیر منتاظره بودن مخصوصا دومی . چون هفتهء قبل نتایج فوق آزاد اعلام شد و مهدی قبول نشد و معمولا کسی که آزاد قبول نشه سراسری هم نمیشه . ولی در کمال ناباوری , خوشحالی و شادمانی قبول شد .
چون از قدیم گفتن تا سه نشه بازی نشه , شدیدا منتظر سومیشم !

2006-08-26T22:03:00.000+03:30

باورم نمیشه که تابستون عزیز و دوست داشتنیم به این زودی داره تموم میشه . چقدر زود گذشت ! امسال در عرض بهار و تابستون 14 بار رفتم شمال . بیشتر از همهء سالهای دیگه .و هر دفعه هم گفتم خدایا شکرت ! هفتهء گذشته هم از سه شنبه شمال بودم تا امروز . کلی اتفاقات جالب افتاد که اینها چند تا از نمونه هاش بودن :
--- رفته بودیم لب دریا و شب بود که داشتیم برمیگشتیم خونه . هوا عالی بود . یه نسیم خوشایند ملسی می اومد و من خسته از چند ساعت شنا و آب بازی لمیده بودم رو صندلی ماشین و خیلی حس خوبی داشتم . خونهء ما نزدیک یه روستاست . وقتی نزدیک خونه شدیم به همسر خان گفتم ببین سگهای این آبادی چقدر باهوشن , الان یه مدته داریم دائم میاییم و میریم , اینها ما رو شناختن و دیگه بهمون پارس نمیکنن و دنبال ماشینمون نمیکنن .
در حین این سخنرانی , کله مو متمایل کردم بطرف پنجرهء باز ماشین و هوایی رو که بوی علف میداد با لذت کشیدم تو ریه هام . اون قسمت جاده خاکی بود و در نتیجه سرعت ماشین هم خیلی کم بود . همونطور که مشغول وراجی در مورد هوش سگها بودم , یهو یه کلهء سیاه پشمالو درست بغل صورتم ظاهر شد و گفت : هاپ !
بعدش هم : هاپ هاپ هاپ هاپ !
اونقدر شوکه شده بودم که جای شیشه بالابرو پیدا نمیکردم و کلهء جناب هاپو اومده بود تو ماشین و من هم تقریبا پریده بودم بغل همسر خان ! همسر خان گاز داد و هاپو یه مقدار دنبالمون دوید و بعد پیروزمندانه برگشت سر جاش . انگار فقط قصدش این بود که به من بگه زیادی حرف نزن !

--- همسر خان چهارشنبه برگشت تهران چون کار داشت . بردمش نزدیکترین شهر و اونجا سوار شد و رفت و من برگشتم ویلا . بعد روغن ماشینو چک کردم و دیدم طبق معمول حدود یک لیتر کم کرده . توی آبادیهای نزدیک روغن مناسب گیر نیاوردم و صلاح هم ندیدم با اون وضع جای دورتری برم . قرار بود خواهرم اینا فرداش بیان شمال . زنگ زدم به خواهرم و گفتم من روغن کم دارم و اینجا هم فقط روغن باز هست . به بهمن ( شوهر خواهرم ) بگو وقت اومدن یه روغن یک لیتری برام بخرین .
گفت باشه , چرا به بهمن بگم ,خودم میخرم .
تعجب کردم , چون خواهرم فقط ماشینو سوار میشه و اصلا و ابدا اهل امورات فنی نیست و فکر میکنم در عمرش رنگ تعویض روغنی و این چیزها رو هم ندیده . با این حال گفتم باشه , دستت درد نکنه .
فرداش خواهرم اومد , با یک عدد روغن مایع یک لیتری لادن !!!! فکر کرده بود من روغن آشپزی لازم دارم !
کلی خندیدیم و بعد با ماشین اونها رفتیم از شهر روغن موتور خریدیم .

--- با استفاده از وقت آزاد این چند روزه , موهامو رنگ کردم . همچین که رنگ مو رو مالیدم به موهام برق رفت . اونجا آبش پمپ و منبعه , در نتیجه وقتی برق نیست , آب هم نیست . گفتم عیبی نداره فوقش میرم زیر شیر منبع رنگ مو رو میشورم , بعد که برق اومد میرم حموم . تا زمان لازم بگذره , با خواهرم مشغول تخته نرد بازی کردن شدیم و یهو دیدیم دو ساعت گذشته . خلاصه موهام بجای شرابی تبدیل شد به حنایی وحشتناکی که شبیه هویجه . ولی کلی به خودم دلداری دادم که این رنگ خیلی بهم میاد و ماه شدم !

--- خواهرم میخواست خیاطی کنه . رفتیم تو آبادی دنبال قرقره . گیر نیومد . موقع برگشتن ته آبادی یه مغازه دیدیم . جلوش صاحبش که یه پیرمرد بود نشسته بود رو صندلی . نیش ترمز زدم و خواهرم شیشه رو کشید پایین و پرسید : حاج اقا قرقره دارین ؟ حاجاقا گفت : علیک سلام !
خواهرم با شرمندگی گفت : سلام , ببخشید قرقره دارین ؟
حاج اقا لبخند زد و گفت خدا قوت , مرحمتتون زیاد !
بنده خدا گوشش سنگین بود و هر چیزی که فکر میکرد گفته شده , جواب همونو میداد . خلاصه خواهرم پیاده شد و رفت جلو و در حالیکه هاج و واج مونده بود برگشت . بعد تعریف کرد که رفته با صدای بلند پرسیده قرقره دارین ؟پیرمرده گفته : قرقره میخوای چیکار ؟ تو دیگه پیر شدی . این کارها از تو گذشته !
خواهرم کفته خوب حالا لازم دارم , دارین یا نه ؟
پیرمرده اخماشو کرده تو هم و گفته نخیر نداریم ! ما این چیزها رو واسه پیرزنها عیب میدونیم !
چند ساعت فکر کردیم و بعد به این نتیجه رسیدیم که احتمالا پیرمرده به نظرش اومده که تنها مورد مصرف قرقره بند انداختن صورته , که واسه پیرزنها عیبه !

--- امروز صبح زود که داشتیم برمیگشتیم جادهء فرعی منتهی به جادهء اصلی رو یه گله حدود 500 تایی گاو گرفته بودن و میرفتن . چون اون جاده خیلی کم رفت و آمده , گاوها با آرامش تمام داشتن قدم میزدن و ما با کلی زحمت از لاشون رد شدیم . خواهرم به چوپون بی خیالشون گفت : آقا چرا اینها رو جمع نمیکنی یه طرف ؟ خندید و گفت : جاده مال گاوهاست دیگه !
چند ساعت بعد تو جاده هراز سر پیچ یه کامیون که از روبرمون میاومد داشت با کمال آرامش از یه کامیون دیگه سبقت میگرفت و چنان اومد تو شکم ماشین ما که برای جلوگیری از له شدن تا لب دره رفتم . بعد از اینکه یه نفس راحت کشیدیم , مریم گفت مامان چوپونه راست میگفت . جاده مال گاوهاست , رانندهء کامیونه هم یکی از نمونه هاش بود !

--- شب اول که اونجا بودیم خواب دیدم با یه نیسان تصادف کردم .صبح که داشتم همسر خانو میبردم شهر که برگرده تهران براش تعریف کردم . نگران شد و گفت مراقب باش . خندیدم و گفتم خوابش مال پرخوری بوده , نگران نباش .
امروز تو جاده , ماشین جلوییم ترمز شدید کرد , طبعا من هم همینطور و به فاصلهء دو میلیمتر ازش متوقف شدم . تا اومدم یه نفس راحت بکشم که نخوردم بهش از پشت سرم یه صدایی گفت : تق!
پیاده شدم دیدم یه نیسانه ! نگاه کردم دیدم ظاهرا ماشینم چیزی نشده و سوار شدیم و راه افتادیم . الان که همسر خان ماشینو دید معلوم شد که بستهای سپر از زیر شکسته و شانس آوردیم که تو جاده نیفتاده که کاملا بشکنه .
بعد از صحبت ماشین و تصادف اومدیم بیرون و داشتم میگفتم خواب دیدم یه 206 تو قرعه کشی بانک بردم . همسر خان گفت فردا صبح مرخصی بگیر لطفا , برو یه حساب وا کن , اگه شانس بیاری و مثل خواب تصادف با نیسان باشه , حتی اگه 206 هم نبری اقلا یه مخلوط کن میبری !
--- موقع برگشتن شهرام ناظری رو دیدیم که ماشینش جوش آورده بود . شوهر خواهرم پیاده شد و کمکش کرد . کنارش یه خانم خوشگل و خوش تیپ و شیک جوون نشسته بود . شوهر خواهرم دید این جناب در مورد ماشین کاملا پرته و جای هیچیشو نمیدونه . پرسید ماشین خودتونه ؟
گفت نه , مال خواهرمه . ( با اشاره به همون خانم )
قیافه هاشون و حالتشون داد میزد که خواهر برادر نیستن . از طرف دیگه شهرام ناظری متاهله . داشتم تو ذهنم میخوندم :
شعله تا سرگرم کار خویش شد
هر نیی شمع مزار خویش شد
.....

2006-08-18T00:06:00.000+03:30

با هم پیمان بسته بودیم . به یاد داری ؟
اول نگفته و ننوشته , و بعد با تاکید زبان . هر دو . بی هیچ شائبه ای , بی هیچ اجبار و اصراری , و با صمیم قلب و از ته دل . به یاد داری ؟
و تو پیمان شکسته ای . بی هیچ تردیدی . هرگز دروغگوی خوبی نبوده ای و اینرا خودت هم میدانی !
من همچنان تو را دوست خواهم داشت , و تو هرگز از من نخواهی شنید که چرا , کی و چگونه . آموخته ام که وقتی کسی را دوست دارم , بی هیچ قید و شرطی دوستش داشته باشم .
تو هرگز نخواهی فهمید که من از بیاد آوردن پیمان شکستنت لحظه هایی را درد میکشم و بخود مبپیچم . این دردها را زود فراموش میکنم و به خاطرات شیرین می اندیشم . آموخته ام که تقسیم این دردها با تو , آنرا مضاعف خواهد کرد .
هیچ چیزی تغییر نخواهد کرد . همچنان دست در دست هم بقیهء راه را خواهیم رفت . با همان لطافت و مهر و محبت همیشگی . با همان حس خوب دوست داشتن و دوست داشته شدن . در طول این راه تو مرا یاری خواهی کرد و من تو را , و زخمها ترمیم خواهند شد و التیام خواهند یافت . اما میدانم که از این پس , هر لحظه وحشت پیمان شکستن دوباره ات با من خواهد بود . نمیدانم این ترس به حقیقت میپیوندد یا نه , نمیدانم باز هم میشکنم و در خود میپیچم یا نه , اما میدانم , از ته دل میدانم که از دلم بیرون نخواهی رفت , هر چند بار دیگر هم پیمان بشکنی .
ای کاش , تو این را ندانی !

2006-08-12T20:12:00.000+03:30

چند وقت قبل شنیدم که یکی از دوستهام نسکافه رو تو فریزر نگه میداره . با تعجب دلیلشو پرسیدم . گفت ما از بچگی دیدیم که مامانمون اینکارو میکنه و ما هم همین کارو میکنیم .
بادی به غبغب انداختم و سخنرانی غرایی کردم در باب اینکه قهوه که خراب نمیشه و فساد پذیری نداره و لزومی نداره آدم بذاردش تو فریزر و از اینجور چیزها .
این هفته که رفته بودیم شمال نسکافه مون کپک زده بود و یه تیکه تفالهء فاسد و غیر قابل استفادهء له شده چسبیده بود به ته شیشه . انگار خدا میخواست به من بگه اینقدر با اعتماد بنفس سخنرانی نکن !

2006-08-06T22:49:00.000+03:30

رفتیم واسه همسر خان کادوی روز پدر خریدیم . جوجه ها حسابی هیجان زده ان واسه پس فردا که روز پدره .
مامان , کاغذ کادو چه رنگی بخریم ؟
مامان به در و دیوار کاغذ رنگی هم بچسبونیم ؟
مامان کیک هم درست میکنی ؟
گفتم : مگه تولد باباست ؟
گفتن : نه , ولی خوب تولد حضرت علی که هست !
گفتم : واسه تولد حضرت علی که کیک و کاغذ رنگی نداشتیم هیچوقت .
گفتن : خوب حالا داشته باشیم , مگه چه عیبی داره ؟
بعد پریدن بغلم و خودشونو لوس کردن : ماچ ماچ ماچ ! تو رو خدا ! تو رو خدا !
مغلوب شدم و گفتم باشه . اونقدر ماچم کردن که خوردم زمین !
راستی این هم از تبعیضات اجتماعی در حق زنه که روز پدر تعطیله اما روز مادر تعطیل نیست ؟
در گیر و دار ماچمالی همسر خان از در اومد تو . کادوها هنوز تو نایلون روی میز بودن . قرار نیست فعلا اونها رو ببینه . جوجه ها جیغ کشیدن و عین برق پریدن کادوها رو قاپ زدن و دویدن تو اتاق و زیر تخت قایمشون کردن . همسر خان لبخند زد و پرسید : واسه من چی خریدین ؟ گفتن :هیچی !!
بعد کادوها رو بیشتر چپوندن زیر تخت !
همسر خان بیخیال کادو شد و رفت جلو که ماچشون کنه . فکر کردن میخواد کادوها رو ببینه و چنان جیغ کشیدن که پردهء گوشم پاره شد !
بالاخره همسر خان موفق شد خودشو از اتهام دیدن کادوها تبرئه کنه و رفت تلویزیون ببینه . بلافاصله جوجوها اومدن سراغم . حالا با پچ پچ و درگوشی :
کیک که درست کردی روشو با شکلات تزئین میکنی ؟
بادکنک هم میخری ؟
میگم ها , برف شادی هم بخریم ؟
فشفشه چی ؟
پرسیدم : چرا روز مادر از این کارها نکردین ؟
گفتن : میکنیم , سال دیگه حتما میکنیم . تو رو خدا تو رو خدا !
و بعد باز ادامهء ماچمالی در حد خفه شدن آدم !
برای جلوگیری از مرگ آنی بدلیل انسداد مجاری تنفسیم , با همه چیز موافقت کردم . هنوز لپهام درد میکنه !اما خوش بحال بابائه !

2006-08-04T19:20:00.000+03:30

دلم برات میسوزه . موجود قابل ترحمی هستی . آره خودتو میگم . درست حدس زدی . نمیخواد هزار جور فکر کنی که کیو دارم میگم .
چقدر تنزل کردی . چقدر پست شدی . نمیدونم , شاید هم از اول همینجوری بودی و من درست نشناخته بودمت . احتمالا درست ترش دومیه , چون من همه چیزو خوب میبینم مگر اینکه عکسش ثابت بشه . در مورد تو هم همینه , اونقدر خوب دیدمت که عکسش ثابت شد . نه یکبار و دو بار , بلکه بارها .
فکر میکنم هر کی جای من بود ازت متنفر میشد , ولی من نشدم . چون موجودی که تا این درجه از آدمیت دور شده , به اندازه ای بدبخته که نمیشه ازش متنفر بود .
متاسفم , از ته دل برات متاسفم , چون قراره آرزو بدل بمونی . قراره باز هم احساس ناکامی کنی. آخه هر کسی که آرزوهاش بد خواستن واسه دیگران باشه , قطعا محاله که بهشون برسه . نظم و نظام هستی همینه .
چقدر دنیات کوچیکه . اونقدر کوچیک که تا نوک دماغتو بیشتر نمیبینی . و در عین حال بدبختی بزرگت اینه که فکر میکنی کاملا روشن بین و موشکافی و میتونی هر چی رو که میخوای ببینی و بدست بیاری و بفهمی .
چقدر دلت تنگه . اونقدر تنگه که فقط کینه و پستی توش جا میگیره . اونقدر کوچیکه که دریای وسیع محبت و انسانیت از جلوی درش برمیگرده . با این دل شبها خوابت میبره ؟ حس نمیکنی یه تیکه سنگ توی قفسه سینه ته ؟ نفست تنگ نمیشه از پستیهایی که میکنی ؟
چقدر دنیات بی ارزشه , اونقدر که حاضری وقت با ارزشو صرف مبتذلترین ارتباطات خاله زنکانه کنی . کارهایی که فقط از آدم بیکاری تو مایه های طاهره خانم برمیاد .
نمیتونم درک کنم چطوری نفس میکشی . درک نمیکنم چه جوری حالت از خودت به هم نمیخوره و تونستی زنده بمونی . نمیفهمم چقدرجون سختی که هر چقدر از روزگار سیلی و تودهنی میخوری , باز هم نه ذره ای عوض میشی و نه تکون میخوری و نه فکرمیکنی که شاید اینها هشدارهای خداوند باشه وعقوبتهای بدتری هم در راه باشه .
میدونی , خباثتهات من رو هم بد کرده . آخه دارم از بدجنسیهات لذت میبرم . هر چی بیشتر تلاش میکنی که آسیبی به من برسونی و نمیتونی , و تو دهنی میخوری , اون هم بدون اینکه من کوچکترین تلاشی برای پاسخگویی به تو کرده باشم , من بیشتر لذت میبرم . درست مثل آدمی شدم که توی یه بالکن مرتفع امن نشسته , و یه گرگ درنده داره پایین اون ایوون زوزه میکشه و دندون نشون میده و پنجه به زمین میکشه , و اون آدمی که بالای بالکنه چون مطمئنه که آسیبی بهش نمیرسه , خونسرد و بی تفاوت اون بالا وایستاده و داره با لبخند تلاشهای مذبوحانهء گرگ رو نگاه میکنه . خودمو سپردم به خدا , و با خیال راحت نشستم و دارم تماشات میکنم . هر چی بیشتر میدوی , هر چی زمان و انرژی صرف میکنی, و هر چی زمین و زمانو به هم میریزی که به اونچه میخوای برسی و نمیرسی , لبخندم پر رنگتر میشه .
گرگ پایین بالکن , میدونم که بعضی وقتها واقعا دلت میخواد سرت داد بزنم , بطرفت سنگ پرت کنم و با چوب برونمت . میدونم که به درجه ای از استیصال رسیدی که حتی به این قانع شدی که من فقط عصبانی بشم و حرص بخورم . میدونم از اینکه خونسرد و بی تفاوت وایستادم و دارم نگات میکنم , دیوونه شدی . بعضی وقتها که حس ترحمم نسبت بهت زیاد میشه , هوس میکنم یه داد سرت بزنم که یک کمی خالی بشی . اما به خداوند قول دادم که در مقابل همهء کارهات ساکت بمونم , و ازش قول گرفتم که جواب تو رو خودش بده , و میبینم که داره میده , به بهترین شکلی ,خیلی بهتر از اونچه که من خودم میتونم جوابگو باشم , بدون اینکه نیازی به دخالت من باشه , و از زبون اشخاص ثالثی که هیچی از من و تو نمیدونن اما زیباترین تودهنیها رو به تو میزنن .
وقتی اینها رو میبینم و میشنوم , وقتی حس میکنم , از ته دل حس میکنم که توی ایوون امن خدا وایستادم و گرگ زیر ایوون هیچوقت نمیتونه بهم آسیبی برسونه , عهدم با خدا محکمتر میشه و مصممتر میشم که این پناه کامل و آرامش بخشو برای همیشه حفظ کنم .
گرگ زیر ایوون , باز هم دارم با لبخند نگات میکنم . زوزه بکش , ستونهای ایوونو گاز بگیر , زمینو با پنجه هات از هم پاره کن . من این بالا جام امنه . منتظرم ببینم دفعهء بعد از کدوم طرف ایوون حمله میکنی و برام چنگ و دندون نشون میدی . دلم لک زده واسه اون لحظه هایی که تو داری با خشم برام خرناس میکشی و من این بالا تکیه دادم به نرده های ایوون , زل زدم تو چشمات و با لیخند , در سکوت کامل نگات میکنم .
حمله کن گرگ زیر ایوون . اگه میدونستی این لحظه هایی که با سکوت تلاشهات رو نظاره میکنم , چه لذتی رو به من هدیه میکنی , هرگز این لحظه ها رو نصیبم نمیکردی !

2006-08-01T18:38:00.000+03:30

این هم عکس خونهء نیما یوشیج که از پست قبلی جا مونده بود

2006-08-01T17:58:00.000+03:30

این هفته از شمال که برمیگشتیم , به پیشنهاد همسر خان از راه بلده اومدیم . خیلی وقت بود میخواستیم از این راه برگردیم و شناساییش کنیم که این دفعه بالاخره موقعیتش پیش اومد . یه جادهء فرعیه که از رویان میره بلده و از اونجا هم میخوره اواسط جاده هراز . هدف اصلی این بود که بریم ببینیم راه چه جوریه و میشه در روزهای ترافیک جاده ازش استفاده کرد یا نه . جاده کاملا خلوت و اختصاصیه اما به دلیل کوهستانی بودنش سرعت متوسط کمه و به درد فرار از ترافیک در مواقع عجله نمیخوره . زیباییهاش فوق العاده بود . 20-30 کیلومتر اولش جنگل بینهایت زیبا , بعد مه غلیظ که من عاشقشم , و در نقطهء اوج جاده که ما از مه رد شده بودیم , منظره ای که قبلا فقط توی هواپیما دیده بودم , یعنی ابرها زیر پامون بودن . توی این عکس دماوند هم اون ته معلومه , با اینکه فاصله فکر کنم حدود هفتاد کیلومتره اقلا .

رسیدیم بلده غروب بود . همسر خان گفت حیفه تا اینجا اومدیم نریم یوش . ده دوازده کیلومتر هم روندیم تا یوش و رفتیم خونهء دیدنی نیما یوشیج رو هم دیدیم و اونجا چایی خوردیم .

موقع چایی خوردن شنیدیم که از اینجا یه جاده ای هم هست که میخوره جاده چالوس و همسر خان که ظاهرا هنوز از ماجراجویی خسته نشده بود گفت یا علی !
این یکی جاده رو شب تو تاریکی رفتیم و به جرات میتونم بگم که در طول 55 کیلومتر جاده , جمعا 5 تا ماشین هم ندیدیم ! البته دلمون به این گرم بود که دو تا ماشین بودیم وگرنه اونجا اگه ماشین آدم خراب بشه احتمالا شب باید تو بیابون چادر بزنه !
بالاخره دراومدیم درست قبل از تونل کندوان . جاتون خالی بعد از تونل یه آش خوشمزه ای هم خوردیم و بعدش دیگه یه سره روندیم تا تهران . جمعا این جاده شناسی عملی حدود 10 ساعت طول کشید و خسته شدیم , اما به همه مون خیلی خوش گذشت و عالی بود . تو راه دیگه افتاده بودیم تو خط شوخی و خنده و مسخره بازی . یکی میگفت : اصلا من میگم از جاده چالوس بریم نوشهر و از اونجا بریم رشت و از اونجا برگردیم تهران . یکی دیگه پیشنهاد میداد که از چالوس بریم طرف شرق و از جادهء فیروزکوه بیاییم و از وسطهای اونجا یه جاده فرعی هست که میره سمنان و از سمنان برگردیم تهران !
البته خوشبختانه همسفرهای اون یکی ماشین هم مثل ما از کشف ناشناخته ها خوششون می اومد . بعید نیست سفر بعدی که میریم شمال از بندرعباس سر در بیاریم !

2006-07-21T08:31:00.000+03:30

یکی بود و یکی نبود . یه آدمی بود که دلش میخواست زندگی رو خیلی خوب بشناسه . از موقعی که بچه بود همش در مورد زندگی و معناش فکر میکرد . همون وقتها , یه دفتر خرید و شروع کرد توش در مورد زندگی نوشتن . جمله های ناب .
زندگی صحنهء یک تئاتر است .
زندگی خواب و خیالی بیش نیست .
زندگی مقطع کوتاهی از حیات ماست .
زندگی ترکیبی از شادیها و غمهاست . گاهی شادیها غلبه میکنند و گاهی غمها .
زندگی تکرار روزمرهء وقایع برای تک تک انسانهاست .
زندگی زیباست .
زندگی چیزی غیر از سالهایی اجباری برای گذران دوران محکومیت انسان نیست .
و ......
سالها گذشت . آدم قصهء ما دفتر اولشو خیلی وقت پیش تموم کرده بود و بعدش دفترهای دیگه ای رو سیاه کرده بود . ده تا , صد تا , هزار تا . یه روز حس کرد عمرش به آخر رسیده . دستهاش میلرزید و قلبش تند میزد . هنوز خیلی چیزها مونده بود که باید در مورد زندگی مینوشت , اما دیگه مجالی نبود . آخرین دفترشو برداشت و در آخرین صفحه اش نوشت :
زندگی چیست ؟

2006-07-08T09:10:00.000+03:30

جام جهانی فوتبال منو یاد زلزله میندازه !
منظورم زلزلهء واقعیه , نه زلزله ای که بر اثر ورود ایران به جام جهانی در خیابونهای تهران رخ میده !
شونزده سال قبل , داشتم طرحمو تو یه شهرستان میگذروندم . تو حیاط بیمارستان 3 تا سوئیت بود که داده بودن به طرحیها . یکیش هم خونهء من و یه خانم دیگه بود . اون دوستم ماماست و محل کارش هم همون بیمارستان بود . محل کار من هم توی مرکز بهداشت بود که 20 متر با خونه مون فاصله داشت . زندگی خوب و خوش و شادی بود . یادش بخیر .
اون شب ما داشتیم فوتبال نگاه میکردیم . یادم نیست کدوم تیمها بودن . وسطهای بازی خوابمون گرفت و پاشدیم رفتیم بخوابیم . دوستم فوری خوابش برد اما من خوابم نمیبرد . این حس ششم قوی لعنتی بد جوری پیچیده بود به پر و پام و عمیقا دلم شور میزد . یهو زمین لرزید . همه جا تکون میخورد . بعد از 20 ثانیه لرزش شدیدتر شد . دوستم هم بیدار شد . برق رفت . ما دو نفری تو تاریکی یه چادر نماز پیدا کردیم و با هم سرمون کردیم . کلید خونه از روی در لغزیده بود و افتاده بود پایین . تا کورمال کورمال پیداش کردیم و درو واکردیم و رفتیم بیرون , زمین آروم گرفته بود . صدای جیغ هنوز می اومد .
کار از همون شب شروع شد . هنوز نمیدونستیم مرکز زلزله کجا بوده . دور و برمون بیشتر خونه ها سالم بودن ولی کلی شیشه شکسته بود و یه عالمه مجروح که شیشه ریخته بود روشون آوردن بیمارستان . تا صبح بخیه زدیم . مجروحهای وخیمتر هم بودن که جراحی لازم داشتن و ما اتاق عمل نداشتیم . هر 3 تا آمبولانسمون همون ساعت اول مجروح برده بودن شهرهای بزرگتر و دست به دامن ماشینهای عبوری توی خیابون میشدیم که مجروح ببرن .
فرداش تازه عمق فاجعه معلوم شد . مجروحهای اعزامی از منجیل و رودبار رسیدن . بیمارستانها و درمانگاهها جا نداشتن . اول توی راهروها رو زمین پتو پهن کردیم و مجروح خوابوندیم و بعد توی حیاط .
بعدش 3 ماه کار بی وقفه . جمع کردن کمکهای مردمی , ترتیب اسکان زلزله زده ها , پذیرش بچه های بی سرپرست تو بهزیستیها , تماسهای هماهنگی , تبلیغات , و از هفتهء دوم شروع به کار بازسازی . نقشه , طرح , بودجه , نیرو .......
روزهای تلخی بودن . پر از صحنه های جانگداز . اما شاید مفیدترین روزهای عمرم بودن . در اون 3 ماه شاید دو بار تونستم برم خونه مون و هر بار هم فقط یکی دو ساعت طاقت آوردم که تهران بمونم و فوری برگشتم , و هیچ شبی بیشتر از 4 ساعت نخوابیدم .واقعا شبانه روزی 20 ساعت کار میکردیم . قرار بود همونجا استخدام رسمی بشم و کارمو ادامه بدم . روزی که خبر رسید که توی کنکور کاردانی به کارشناسی قبول شدم , مشکلترین تصمیم عمرمو باید میگرفتم . درس , یا شغلی که عاشقش بودم ؟ درسو انتخاب کردم و برگشتم خونه .
همیشه جام جهانی خاطرهء اون روزها رو زنده میکنه . و من هنوز نمیدونم که اگه دوباره برمیگشتم به اونروزها , بهتر بود درسو انتخاب میکردم یا کارو !

2006-07-04T21:33:00.000+03:30

برنده اگر اشتباه کند میپذیرد که اشتباه کرده است , اما بازنده میگوید تقصیر من نبود .
برنده موفقیت خود را حاصل خوش اقبالی میداند , حتی اگر به بخت و اقبال مربوط نباشد . اما بازنده شکست خود را به بد اقبالی نسبت میدهد حتی اگر اقبال بد , نقشی نداشته باشد .
برنده از بازنده سختکوشتر است , با این وجود وقت بیشتری برای تفریح و سرگرمی دارد . اما بازنده همیشه گرفتار است . گرفتار وخامنی که برای خود پدید آورده است .
برنده از میان مشکلات به نرمی میگذرد و بازنده به دور مشکلات میگردد .
برنده با رفع اشتباهات تاسف خود را نشان میدهد . بازنده نیز تاسف میخورد , اما باز هم اشتباه میکند .
ما جزو کدوم دسته ایم ؟ برنده یا بازنده ؟

2006-07-01T22:45:00.000+03:30

این هفته که شمال بودم همش مه بود و بارون . هوایی که من عاشقشم و اصلا دلم نمی اومد دل بکنم و بیام . بالاخره هم یه روز بیشتر موندیم و امروز برگشتیم . الان داره تهران هم بارون میاد . انگار این هم قسمتی از سعادتهای منه که تو تابستون توی تهران یه همچین بارونی بیاد . بارون تند , با رعد و برق . عین بارونهای اوایل بهار . دلم میخواد برم تو خیابون زیر بارون قدم بزنم .
-------------------------------
برای اولین بار در عمرم یه پیشنهاد شغلی بهم شده که حس میکنم واسه من یه خورده زیادی گنده ست . من از طریق یه آشنا معرفی شدم به اونجا و اونها هم رو حساب اعتباری که اون آشنا اونجا داره , بدون هیچ سوال و جوابی دربست قبولم دارن . همینه که منو میترسونه . چون حتی بهم مهلت ندادن که بگم چی بلدم و چی بلد نیستم تا بعدها جایی واسه دلخوری نمونه . احتمالا تصورشون اینه که من خدای کامپیوترم , که نیستم . اینو به اون آشنای مشترک هم گفتم و خودش هم البته میدونست . ایشون معتقده که معلومات کامپیوتریم کافیه , چون قرار نیست خودم کاری رو انجام بدم و فقط قراره مدیریت و هدایت کارها رو به دست بگیرم که توانشو دارم و تازه اگه زرنگ باشم میتونم در خلال این مدیریت بدون اینکه به روی خودم بیارم همهء چیزهای مورد علاقه ام رو هم از نیروهام یاد بگیرم و اونها هم نمیفهمن . ولی هنوز دو دلم .همسر خان با خونسردی ذاتیش میگه خوب برو شروع کن , فوقش نمیتونی و میای بیرون . چیزی نمیشه . ولی اگه بخوام اینکارو شروع کنم طبیعتا باید این دو تا شغل فعلیمو بذارم کنار, چون همین الان هم وقت سر خاروندن ندارم و درس خوندن واسه کنکور فوق هم تقریبا فراموش شده , و اگه نتونم معنیش از دست دادن همهء اینهاست . قبلا یکبار در عمرم چنین پیشنهاد شغلی رو قبول کردم و همه چیز هم خوب پیش رفت . یه زمانی مدیر تولید یه کارخونهء معدنی شدم که اصلا نمیدونستم چی هست . و اوضاع اونقدر خوب جلو رفت که بعدها شدم مدیر همون کارخونه ! ولی اون موقع 25 سالم بود و الان 40 سالمه ! شاید این کم شدن اعتماد به نفس مال همین باشه . از یه طرف وسوسهء این شغل داره منو میکشه , از طرف دیگه هم فکر اما و اگرها داره دیوونه ام میکنه . باید تو همین هفته تصمیم بگیرم .

2006-06-22T11:11:00.000+03:30

خدایا آیا واقعا لیاقت این همه نعمتهایی رو که در اختیارم گذاشتی دارم ؟
شبها که خسته سرمو میذارم رو بالش , دلم میخواد به این فکر کنم که پشت سر هم چقدر وقایع خوبی داری جلوی پام میذاری , به وجد میام , باورم نمیشه . هیجان , چند لحظه خوابو از چشمام دور میکنه اما خستگی که خودش هم یکی از نعمتهای توئه , زود غلبه میکنه به هیجان و مجال فکر کردن بهم نمیده و خواب چشمامو پر میکنه .
مدتها بود فکر میکردم که تو دیگه صدای منو نمیشنوی و منو نمیبینی . فکر میکردم دیگه خدای من نیستی و فراموشم کردی . میدونستم که ناامیدی از رحمت تو بزرگترین گناهه , و من این بزرگترین گناهو مرتکب شدم . به عدالتت و محبتت شک کردم , . ازت دلگیر شدم , اما فراموشت نکردم . هر چند که فکر میکردم تو فراموشم کردی .
خدایا , همهء این کارها رو کردی که منو شرمنده کنی ؟ تنها کسی که میتونه در اوج ناامیدی نسبت به همه چیز اینطوری آدمو در نعمتها غرق کنه , توئی . چیزهایی بهم دادی که حتی تصورشو محال میدونستم . اونقدر محال که حتی آرزومو بهت نگفته بودم . و تو نشون دادی که به هر چه که در قلبها میگذره هم آگاهی , و همهء آرزوهای نهان و بیان نشده رو هم میدونی و بهش واقفی .
خدایا همیشه , حتی در بدترین لحظه ها هم وجودتو باور داشتم , اما اینبار به همهء صفاتت هم از ته دل ایمان آوردم . میدونم که تو مهربونی و بخشنده , و نعیم و بزرگوار, و قادر و توانا .
برای همهء عمر ممنونتم خدایا . نعمتهایی رو که ارزانی کردی از من نگیر و حافظم باش .

2006-06-16T11:34:00.000+03:30

دیروز از سر کار که برگشتم خیلی خسته بودم . کلاسها همه عمومی بودن و پر از شاگردهای بی حوصله و بی علاقه و کمی تا قسمتی هم کودن . قول یه کاری رو هم داده بودم که باید تو خونه آماده میکردم و بعد از ظهر تحویل میدادم که نکرده بودم و نگران بودم که در عرض چند ساعت باقیمونده آماده نشه . نهار هم نداشتیم . ظرفهای شب قبلو نشسته بودم . صبح لباسها رو ریخته بودم تو ماشین لباسشویی که باید پهنشون میکردم . خلاصه تو راه همش داشتم فکر میکردم که وقتی رسیدم خونه , اول کدوم کارو انجام بدم .
به محض اینکه وارد شدم و کیفمو گذاشتم روی میز , جوجه های کدبانوم با هم داد زدن , آهای کیفتو نذار اونجا , ببر تو اتاق آویزون کن به جالباسی !!!
مات و مبهوت دور و برمو نگاه کردم و دیدم همه جا خیلی مرتبه ! بعد دیدم تو ماکروفر سیب زمینی تنوری درست کردن , لباسها رو پهن کردن , ظرفها رو شستن , خونه رو جمع و جور کردن و جارو هم کشیدن و گرد گیری هم کردن . خلاصه با هم سیب زمینیها رو خوردیم و من عین برق رفتم سر کامپیوتر و خوشبختانه کارم هم به موقع تموم شد و بدقول نشدم .
آخ که چقدر میچسبه که آدم دو تا کدبانوی کوچولو تو خونه داشته باشه . باورم نمیشه ولی انگار واقعا دارن بزرگ میشن . چقدر لذت بخشه . تنها حقیقتی که در این موضوع نهفته ست و زیاد نمیچسبه اینه که وقتی جوجه ها دارن بزرگ میشن , نتیجه اش اینه که من هم دارم پیر میشم .

2006-06-12T09:16:00.000+03:30

عجب حالگیری بزرگی بود فوتبال ایران و مکزیک . بچه ها داشتن با شوق و ذوق پرچم ایران درست میکردن . همه مون آماده بودیم که یه گل دیگه بزنن به مکزیک و با نتیجهء 2 بر 1 ببریم و بعدش بریم تو خیابون و شادی کنیم . ولی پشت سر هم دو تا گل دیگه هم خوردیم و 3 بر 1 باختیم .
آخر بازی پرچم مکزیکو تو تماشاچیها نشون دادن و مریم گفت : مامان نگاه کن , عین پرچم ایرانه اما عمودیه . مهسا پرچمی رو که درست کرده بودن ورداشت و گفت : خوب بیایین اینو برعکس کنیم و بریم مکزیک شادی کنیم !!!!!
انگار بچه ام اصلا عرق ملی و این چیزها سرش نمیشه و فقط دلش میخواد شادمانی کنه !

2006-06-08T17:58:00.000+03:30

تعطیلات آخر هفتهء گذشته رفتیم شمال . توی راه یه جا نگه داشته بودیم که همسر خان آب باطری بخره . یهو یه صدای ترمز وحشتناک اومد و بعدش یه پراید کنار ماشین ما متوقف شد و پشت سرش هم یه آر دی . اول از پراید دو تا خانم چادری پیاده شدن و پادرهاشونو انداختن زمین و دویدن طرف آردی و شروع کردن به دادن فحشهای چارواداری ناموسی و بیناموسی ! پشتش هم دو تا مرد پریدن پایین و یکیشون با مشت زد شیشهء جلوی آر دی رو شکست که من تا اون موقع اصلا فکر نمیکردم با مشت بشه شیشهء ماشینو شکست , و بعد هم یکیشون لقد زد به گلگیر بغلش که قد یه هندونه فرو رفت . بعد هم رفتن در راننده رو وا کردن که بیارنش بیرون که یارو عین برق گاز داد و در رفت . اول فکر کردم تصادف بوده . اما وقتی پراید باقیمونده رو خوب نگاه کردم دیدم نه بابا تصادفی در کار نیست و فقط لاستیکش ترکیده .بعد فکر کردم رانندهء آر دی مرتکب خلاف اخلاقی یا یه چیزی تو این مایه ها شده بوده که اینها اینطوری جوش آوردن . خلاصهء ماجرا که از وسط فحشها و هوارهای سرنشینان مودب پراید فهمیدم این بود که یه مقدار عقبتر رانندهء آر دی داشته با موبایل حرف میزده و ظاهرا یواش میرفته . اینها ازش سبقت گرفتن و در همون حین فحش هم دادن و طرف هم فرمون گرفته طرفشون و اینها یکم منحرف شدن از جاده . بعد تا اونجا گازیدن تا از آر دی سبقت گرفتن و پیچیدن جلوش و چنان ترمز زدن که لاستیکشون ترکیده و بعد هم باقی ماجرا . وقتی حرکت کردیم یه مقدار جلوتر آر دیه رو دیدیم که یه ماشین پلیس گیر آورده بود و داشت باهاش حرف میزد . احتمالا شکایت داشته . خلاصه کم مونده بود در عرض سی ثانیه بخاطر یه انحراف فرمون , آدم هم بکشن !

2006-05-14T22:09:00.000+03:30

میخوام به خودم بگم دنبال مقصر نگرد , تقصیر هیچکس نیست .
میخوام بگم مشت نمونهء خروار نیست .
میخوام بگم هیچ چیز این دنیا عوض نشده . آسمون همونه که بود , گاهی ابری و گاهی آفتابی , گاهی پر از ستاره و گاهی تاریک , و زمین هنوز گرده و داره میچرخه .
میخوام بگم زندگی هنوز قشنگه , همیشه قشنگه .
میخوام بگم که توی این دنیای خوشگل , عشق هست , اعتماد هست , دوستی , سیب سرخ , گاز باید زد با پوست و خلاصه از اینجور حرفهای مدل سهراب سپهری .
ولی اشکال اساسی کار اینه که من اصلا سیب دوست ندارم , مخصوصا با پوست .
ترجیح میدم بگم زندگانی آلو زردیست , گاز باید زد نشسته
یا بگم زندگانی پرتقال تامسون است , باید اول پوست کند و بعد خورد .
آره , این آخری از همه بیشتر به مذاقم خوش میاد . از این به بعد زندگی رو اول پوست میکنم و بعد میخورم .

2006-05-09T07:54:00.000+03:30

من نه آنم که زبونی کشم از چرخ فلک --- چرخ بر هم زنم ار غیر مرادم چرخد.

2006-04-28T12:07:00.000+03:30

یه موجود نازنینی به اسم سارا در پست قبلی من کامنت گذاشت و منو هدایت کرد به وبلاگش . رفتم دیدم نوشته هاش بینهایت قشنگ و دلپذیرن و آدم از خوندنشون سیر نمیشه . این هم یه نمونه اش :

اين نيز بگذرد....مثل همه ي اتفاقات خوب و بد زندگي...مثل همه دوست داشتنها که در ته صندوق خاک خورده زمان مخفي شد و گردي از فراموشي پوشاندش....اين نيز بگذرد....مثل همه اشکهايي که در انزوا ريخته شد و هيچ کس نفهميدشان....اين نيز بگذرد مثل همه بغض هايي که بي پروا گره کور خوردند و هيچ دست مهرباني هرگز بازشان نکرد....اين نيز بگذرد مثل گدر تلخ ثانيه ثانيه هاي تنهايي و بيقراري و دلتنگي براي اويي که ميداني هرگز نمي آيد....اين نيز بگذرد مثل زندگي....

2006-04-19T13:58:00.000+03:30

عجیب و به شدت حال و هوای درس خوندن افتاده به سرم . اون هم توی یه رشتهء جدید کاملا غریبه به اسم معماری محیط زیست . امروز رفته بودم دانشگاهش برای کسب اطلاعات در مورد منابع و غیره . صبح وقتی مقنعه سرم کردم بعد از سالها , قیافه ام تو آینه واسه خودم خیلی نا آشنا بود . ولی احساس دانشجو شدن دوباره چه حس خوبی داشت ! یعنی قبول میشم ؟ همش 12 نفر برای فوق میگیرن . من میتونم یکی از اونها باشم ؟

2006-04-11T14:57:00.000+03:30

از راهنمایی و رانندگی اومدن مدرسهء بچه ها و ازشون امتحانی در مورد قوانین رانندگی گرفتن و مریم و یه نفر دیگه رو به عنوان پلیس یار انتخاب کردن . بهش یه دسته برگه اخطار دادن که شکلش عین برگ جریمه ست و یه کارت گواهینامهء پلیس یار با مهر نیروی انتظامی . مریم از ذوق داره پر درمیاره . احتمالا برگه های اخطارش رو هم همه شونو باید بده به مامانش که یکی از خلافکارترین راننده های روی زمینه ! کارم دراومده . تو اتوبان داریم میریم , چشمش به کیلوتر شمار ماشینه : مامان گاز نده , نوشته بود حداکثر سرعت 80 کیلومتر ! مامان اینجا ورود ممنوعه , دور بزن از خیابون بالایی بریم . مامان کمربندتو ببند . قبل از حرکت بستن کمربند را فراموش نکنید .
حالا دیگه لازم نیست وقتی میخوام سر چهار راه دور زدن ممنوع دور بزنم دنبال پلیس سر چهر راه بگردم . معمولا پلیس توی ماشینم نشسته !
--------------------
رفته بودم قنادی شیرینی بخرم و بچه ها تو ماشین نشسته بودن . وقتی برگشتم دیدم دارن از خنده غش میکنن . پرسیدم : چی شده ؟
وسط کرکر خنده گفتن : اسم این قنادیه , شیرینی سرای بوی گنده !!!
برگشتم نگاه کردم و دیدم تابلوی مغازه حالت سه نبش داره . یه طرفش نوشته " شیرینی سرای " , اون یکی طرفش نوشته " بوی گند " و روی وجه سومش که خیلی کوچولوئه و از خیابون اصلی دیده نمیشه یه دونه حرف " م " . خلاصهء ماجرا این بود که اسمش شیرینی سرای بوی گندم بود که میم آخرش از اونجا دیده نمیشد . اگه اسم قنادی " بوی گند" باشه چقدر مشتری جمع میکنه !

2006-04-07T10:15:00.000+03:30

عید که رفته بودیم شمال یکی از فامیلها یه دوست اینترنتی بحرینیش رو هم دعوت کرده بود خونهء ما . اون هم با زنش اومده بود . نکتهء جالبش این بود که هردوتاشون مثل بلبل فارسی بلد بودن و نکتهء دوم اینکه خانمه سنی بود و آقاهه شیعه و در عرض 48 ساعتی که پیش ما بودن , یه سره جنگ شیعه و سنی داشتن ! نمیدونم با این وضعیت چطوری 25 سال با هم زندگی کردن !
------------
جلوی خونه مون قبلا یه زمین خالی خیلی بزگ بود .من همیشه نگران بودم که یه روزی اینجا یه مجتمع سر به فلک کشیده میسازن و تمام دید و منظرهء عالی خونه مون از بین میره . ولی حالا با کمال مسرت دارن اونجازمین فوتبال میسازن . چمنهاشو کاشتن و همه جا سبز سبزه . اگه احیانا یه روزی مسابقهء استقلال پرسپولیس اینجا برگزار بشه , میتونم توی ایوونمون صندلی بچینم و بلیط بفروشم .

2006-03-12T18:41:00.000+03:30

چهل سال پیش در چنین روزی یه دختر کوچولوی ناز ملوس به دنیا اومد که اسمشو گذاشتن روح بازیگوش . این عکس پنج ماهگیشه :

الحق که هنوز هم در سن چهل سالگی مثل اسمش بازیگوش و شیطونه .
چهل سالگی رو بهش میگن بلوغ دوم . یعنی گذر از جوانی به میانسالی . هر چند که باورش برام سخته که باید با جوونی خداحافظی کنم و اصلا و ابدا احساس پیری نمیکنم . ولی قبول دارم که این بلوغ دوم هم مثل بلوغ اول به نوعی بحران زاست و با خودش یه نوع استرس و دلمشغولی خاص میاره .
امسال کلا برام سال خوبی نبود . اما روحیهء بازیگوش و جوونم کماکان داره با سماجت میگه که در بطن بدترین چیزها هم موارد خوب و امیدوار کننده ای وجود داره که کافیه آدم بهشون توجه کنه و بزرگشون کنه تا بتونه ازشون لذت ببره . به هر حال امیدوارم سال آینده برام سال بهتری باشه .
امروز تنها کسی که تولدمو تبریک گفت همسر خان بود . خواهرهام و چند تا از دوستها قبلا تبریک گفته بودن و بقیه هم یادشون رفت ! البته همسر خان هم که یادش مونده بود جزو نوادر بود چون معمولا یادش میره . احتمالا امسال هم جوجه ها یادش انداختن چون صبح تا چشم باز کردیم گفت تولدت مبارک ! فکر کنم تمام دیشبو به خودش یادآوری کرده بود که یادش نره ! کادوش هم طبق معمول که حوصلهء خرید کردن نداره , یه مقدار پول گذاشت روی میز و گفت با سلیقهء خودت یه چیزی بخر . نحوهء هدیه دادنی که من اصلا دوست ندارم چون سورپریز نیست , ولی در طول سیزده سال گذشته فقط یکبار کادوی غیر نقدی از همسر خان گرفتم !
خلاصه تولدم خیلی مبارک !

2006-03-10T21:08:00.000+03:30

عزیزم , تو خوابیده ای و من بیدارم . اگر بخوابم خواب تو را میبینم , اما امشب در بیداری به دنبال رویای خواب تو میگردم .
تو رویای شیرین من بودی و من به رویایم رسیده ام . حال میخواهم رویای تو را ببینم .
چه شیرینند رویاهایت !
چه سرسبزند باغهایش , و چه ستاره های براقی در آسمان خوابت میدرخشند .
اما از لحظه ای که آنها را دیده ام , نگرانم . مبادا واقعیت , این رویای تو نباشد ؟ مبادا در طی مسیر چنان سرگرم تماشای چشمک بازی ستاره ها شوی که فراز و نشیب راه را نبینی ؟
اگر اشتباه کردی , اگر زمین خوردی , اگر ....
میدانم که به دنبال رویایت میروی . میدانم که زمین میخوری و این جزئی از حیات است . نگران زمین خوردنت نیستم . نگرانم که اگر زمین خوردی دیگر نتوانی برخیزی .
بیتابم . خواب به چشمانم نمی آید . برمیخیزم . از پنجره به شهر همیشه بیدارم خیره میشوم و سعی میکنم باور کنم که تو توان این را داری که بی کمک من , از لابلای کوچه های تاریک بگذری و برسی . اما دلم اینرا باور نمیکند . بیتابتر میشوم .
به اتاقت می آیم . یک جفت دمپایی کوچک که یکی خلاف جهت آن یکی قرار گرفته پای تختت افتاده اند . کنار سطل آشغال تراشه های مداد ریخته . یک جفت جوراب نارنجی روی میز تحریر است .
پتویت را مرتب میکنم و عروسک محبوبت را که شبها کنارت میخوابانی و روی زمین پای تختخواب افتاده , کنارت میگذارم . صورتت در خواب چه معصوم و آرام است . یقین دارم که در بی خبری محض از چاههای راه , فقط خواب ستاره ها را میبینی .
وقتی از اتاق بیرون میروم , نگرانتر و بیتابتر شده ام . میدانم که اگر نباشم , حتی شبها نمیتوانی پتویت را رویت نگه داری , و عروسکت را هم در خوای گم میکنی . چطور میتوانم انتظار داشته باشم که تو عزیز کوچکم , از فراز و نشیب این راه سخت و طولانی به سلامت بگذری ؟
وقتی نامت را صدا میکنم خوشبخت ترین انسان روی زمینم . اما اگر نتوانستم کنارت بمانم و خوشبختی را به تو هدیه کنم ........
عزیزم , تو خوابیده ای و من هنوز بیدارم . ای کاش میتوانستم همیشه بیدار بمانم .

2006-02-26T16:32:00.000+03:30

مریم داره نماز میخونه . الان حدود یک ماهی میشه . اون هم به اختیار و خواستهء خودش و بدن هیچ اصراری از جانب من . راستش کم کم داشتم نگران میشدم که چرا مریم دیگه داره یازده سالش میشه و نماز نمیخونه . اما هر بار یاد حرف بابام می افتادم که میگفت تو خونه ای که بزرگترها نماز بخونن , بچه ها هم میخونن . دندون رو جیگر گذاشتم و هیچ اصراری بهش نکردم . و حالا خودش داره میخونه . منظم و دقیق . یادش هم نمیره و تنبلی هم نمیکنه .
خدا رو شکر ...

2006-02-15T10:14:00.000+03:30

امروز اولین هدیهء ولنتاین عمرمو گرفتم . مریم برام یه کارت خریده که روش عکس دو تا پرنده ست که نوکهاشونو چسبوندن به هم و دور و برشون پر قلبه , و روش نوشته دوستت دارم مامانی...
تا چند سال قبل اصلا نمیدونستم ولنتاین چیه . بعدش هم که میدونستم زیاد برام مهم نبود . اما انگار بد چیزی هم نیست ها ! خیلی بهم چسبید !

2006-02-05T09:36:00.000+03:30

دکتر علی شریعتی :
پسرم , تنها نعمتی که برای تو در این مسیری که زندگی نام دارد , آرزو میکنم , تصادف با یکی دو روح خارق العاده , با یکی دو دل بزرگ , با یکی دو فهم عظیم و خوب و زیباست !
چرا نمیگویم بیشتر ؟
بیشتر نیست . یکی بیشترین عدد ممکن است . دو را برای وزن کلام آوردم و نیست .

به بهانهء محرم

2006-01-31T23:34:00.000+03:30

مشقهایم را همیشه
خوب و زیبا مینویسم
باز امشب توی دفتر
آب , بابا مینویسم

مینویسم باز شعری
از دل مهتاب امشب
مینویسم هست اینجا
قصه ای از آب امشب

مینویسم بود روزی
کودکی بسیار زیبا
مینویسم بود تشنه
مینویسم بود تنها

مینویسم رفت بابا
مینویسم هست گریان
مینویسم نیست آبی
مینویسم نیست باران

اشک میریزد دوباره
قلبم امشب توی خانه
هست در یادم همیشه
"باز باران با ترانه "

آب در صحرا نبود و
کودکی جان داد تنها
نیست بابا تا بیاید
خسته ام از آب , بابا

2005-12-27T16:39:00.000+03:30

دو تا ماجرای ماشین دزدی که به خیر گذشت :
چند سال قبل ماشین همسایه مونو که در واقع ماشین خودمون هم نبود , دزد برد . بنده خداها که یه زن و شوهر جوون بودن و ماشین هم مال محل کار آقاهه بود , داشتن از غصه گریه میکردن . خلاصه رفتن آگاهی و شکایت کردن و دو ساعت بعد آگاهی اطلاع داد که ماشین پیدا شده . داستان از این قرار بود که ماشین بنزین نداشته و دو کوچه بالاتر خاموش شده و دزده هم ولش کرده وسط خیابون و رفته و بعد هم گشت پلیس رسیده بود و منتقلش کرده بود به پارکینگ , اون هم به دلیل سد معبر ! فکر کنم این تنها موردی بوده که ماشین دزدیده شده دو ساعته پیدا شده !
دومی : ماشین یکی از فامیلهای دور رو برده بودن . یه روز که داشته تو خیابون میرفته , اتفاقی ماشینشو میبینه که کنار خیابون پارک شده . ذوق زده میره در ماشینو باز میکنه و میبینه جناب دزد قفل فرمون و زنجیر و هزار تا چیز دیگه بسته به ماشین , در نتیجه صاحبش نمیتونسته ماشینو ببره ! از یه طرف میترسیده که بره دنبال پلیس یا کلید ساز و در این فاصله دزده بیاد و ماشینو ببره و از طرف دیگه نمیشده ماشینو ببره . خلاصه چند ساعت اونجا مونده و به عابرها التماس کرده تا یکی دلش سوخته و حاضر شده زنگ بزنه خونهء اونها و جریانو بگه . بعدش هم خانواده اش رفتن کمکش و بالاخره قفلهای جناب دزدو باز کردن و ماشینو بردن . در راه خونه , گشت آگاهی جلوشونو گرفت و گفت که این ماشین سرقتیه و بازداشتشون کرد ! بعدش هم که گفتن جریان چی بوده , چند ماه دویدن تا تونستن ثابت کنن که ماشین واقعا سرقت شده بوده و اونها قصد نداشتن نیروی انتظامی رو بذارن سر کار !
بنده خدا با حرص میگفت : چند ماه ماشین من دست دزده بود و هیچکس بازداشتش نکرد , اما به محض اینکه رسید دست خودم یادشون افتاد که این ماشین اعلام سرقت داره ! این هم از معجزات آگاهی جمهوری اسلامی .

2005-12-15T21:01:00.000+03:30

هر دئ تا دخمرها در مسابقهء نقاشی " ما هم از ایران دفاع میکنیم " که بنیاد حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس برگزار کرده بود , برنده شدن . نقاشیهاشونو از طرف مدرسه فرستاده بودن . براشون دعوتنامه اومده بود که بریم در جشنواره شرکت کنیم و جایزه هاشونو بگیریم . دیروز رفتیم .
اولش انتظار داشتم یه محیط کاملا حزب اللهی خشن ببینم . حتی دودل ب.ودم که اگه چادر سرم نکنم نکنه راهم ندن .چند سال قبل به اصرار مریم رفتیم یکی از این نمایشگاههای دفاع مقدس و خیلی مزخرف بود . همه اش اسلحه و توپ و تانک و صحنه های خونی و از این چیزها بود .یه قسمتی داشتن برای مسابقهء تفنگ بادی و همه جمع شده بودن و هیچ کس هم نمیتونست بزنه . من رفتم جلو و تفنگو گرفتم . یه عده از بسیجیهای محترم داشتن پوزخند میزدن و زیر لبی میخندیدن . از بچگی تیراندازیم حرف نداشته ! نفری6 تا فشنگ میدادن که باید 3 تاش میخورد به هدف . با 3 تای اولی فهمیدم که تفنگشون قلق داره و بعدش دیگه زدن هدف خیلی آسون بود . همه شون هاج و واج مونده بودن . به قیافه ام نمیخورد که بتونم بزنم ! جایزه اش هم یه کتاب مزخرف از شهید دستغیب بود که نگرفتم و رفتم .
ولی این جشنواره خیلی متحول و جالب و خارج از انتظار بود . همش تقلید صدا و خنده و از این چیزها بود .مجری برنامه هر چند که چادری بود ولی خوشگل و خوش صدا بود و به دل مینشست . قیافه اش شکل اون عکسهایی بود که سهراب میذاره تو وبلاگش . بعدش هم به بهانهء تولد امام رضا 7 تا خانم آبی پوش اومدن رو صحنه و به عنوان کبوتران حرم امام رضا تقریبا یکربع باله رقصیدن که عالی بود .با موزیک و رقص نور و این چیزها و اشکمو درآورد . یه خواننده هم اومد و در وصف رهبر و شهدا یه ترانهء پاپ خوند . نقاشیهای جوجوها رو اونجا دیدم . خوشبختانه تصورشون از جنگ خشن و افسردگی زا نبود . مهسا یه سرباز ایرانی رو کشیده بود که یه عراقی رو اسیر کرده و داشت بهش آب میداد . مریم هم یه مرز کشیده بود که یه طرفش پرچم ایران بود و اونطرف پرچم عراق . یه عالمه هم توپ و تانک و هلیکوپتر و اینجور چیزها کشیده بود که همه شون ساکت وایستاده بودن و هیچ کاری نمیکردن !
اولش که وارد شدیم به عنوان نماد دفاع مقدس به بچه ها سربندهای قرمز و سبز دادن و چفیه و یه پلاک رزمنده ها که روش نوشته یا علی اصغر . دکور جشنواره هم گونیهای سنگر بود که روش گل گذاشته بودن . یه نمایش جنگی هم داشتن که بیشتر کمدی بود . سرباز ایرانی نصفه شب پاشد بره دستشویی که چند تا عراقی دید . چون اسلحه نداشت یواش یواش رفت پشت سرشون ولولهء آفتابه رو گذاشت پشت یکیشون و داد زد : بی حرکت ! تسلیم شین ! اونها هم فوری اسلحه هاشونو انداختن و دستهاشونو بردن بالا و گفتن الموت لصدام !!! آخرهای نمایش یکی از ایرانیها تیر خورد و همرزمانش فوری از صحنه بردنش بیرون . یعنی نذاشتن توجه بچه ها به خون و مرگ و این چیزها جلب بشه . وسط نمایش یه بسیجی از وسط تماشاچیها پاشد و داد زد : شیمیایی زدن ! ماسک بذارین ! بعد دوید و داد زد : حاج مرتضی امیر ماسک نداره . بعد پرید رو صحنه و تازه اون موقع همه دوزاریشون افتاد که این هم جزو نمایش بوده . همه میخواستن ماسک خودشونو بدن به اون که ماسک نداشت . مفهوم ایثار بود . آخر نمایش که حمله تموم شد , یکی از سربازها نشسته بود وسط صحنه و داشت به یاد همرزمان شهیدش گریه میکرد . یکی از دوستانش اومد صداش کرد : حامد , حامد جون بلند شو . تو رو خدا دیگه گریه نکن . آخه نمایش تموم شده !!!!
خوشحالم که میبینم ارزشهای دفاع مقدس هم داره متحول میشه . درسته که بچه ها باید یاد بگیرن که همیشه از ایرانمون دفاع کنن , ولی نه به معنای خون و آتش و تفنگ .

2005-12-10T11:12:00.000+03:30

هوا آلوده ست . مدرسه ها 5 روزه تعطیله . از پنجرهء خونه مون هیچی معلوم نیست غیر از یه سیال خاکستری و مرده . دیگه باند فرودگاه مهرآبادو از پنچره ام نمیبینم . رنگ مرگ زده شده بهش . رنگ سقوط , رنگ هوای آلوده , رنگ ساختمون سوخته , رنگ درد ...
هوا آلوده ست . آدمها هم .

2005-11-28T22:52:00.000+03:30

امروز آلبالو پلو درست کردم . هر وقت این غذا رو درست میکنم که توی خونهء ما خیلی هم محبوبه , یاد مرغ آمین می افتم . یه بار خیلی وقت پیشها توی وبلاگش نوشته بود که روز تولدش که توی مرداده آلبالو پلو میپزه و از روی روز تولدش میفهمه که آلبالو تموم شده یا نه , چون تا اون موقع آلبالو هست . حالا مرغ جان آمین , به برکت فریزر وسط آذر ماه هم هنوز آلبالو هست . حالا تولدت گذشته یا نه ...؟؟؟ !

2005-11-25T09:38:00.000+03:30

الان داشتم لینکهای کنار صفحه مو نگاه میکردم . چقدر همه چیز تغییر کرده .
ندا عوض شده , یا لااقل اگر هم نشده , دیدگاه من نسبت به اون عوض شده .
سوفیا رفته خارج و هنوز هم غریبانه داره مینویسه . اما وبلاگش درد غربت داره .
پانته آ ادرسش عوض شده و تازه توی آدرس جدیدش هم از پریروز اعلام مرخصی و ننوشتن کرده .
خاتون همونیه که بود !شیطون و وروجک و نشاط آور . چقدر خوشحال کننده ست که یکی بعد از 5 سال هنوز عوض نشده باشه .
کشکول بعد از این آدرسی که من اینجا دارم یکبار آدرسش عوض شد و بعدش هم از روی کرهء زمین محو شد .
سایه روشن و سهراب منش هم هردوشون آدرسشون عوض شده ولی کماکان هستن و هنوز هم همونی هستن که بودن .
میثم استقلالی هم آدرسش عوض شده . زیاد هم نمیشناسمش فقط یکبار اون اولها برام کامنت گذاشته بود و درخواست لینک کرده بود و من هم گفتم چشم .
گالری قالب و وبلاگ و سایت مال یه آدمیه که من خوب نمیشناسمش ولی بطور غیر منتظره ای بهم لطف کرد و قالب صفحه ام رو سر و سامون داد ( به پیشنهاد خودش )
رهای آبی هنوز هم مینویسه اما انگار دیگه فمینیست دو آتشه نیست . فکر کنم عاشق شده .
کوچهء رند تعطیله . امیدوارم حال آدمش خوب باشه .
حاجاقا بعد از یه تعطیلی طولانی داره مینویسه و هنوز هم وبلاگ دوست داشتنیه .
شیرین هم دیگه بزرگ شده و اون دختر کوچولویی که میشناختم نیست .
نوشی هم از تابستون که بچه هاش گم شدن و پیداشون کرزد انگار دیگه خیال نوشتن نداره .
چقدر همه چیز تغییر کرده . همه اش 3 سال گذشته ....

ترک بازی !

2005-11-23T10:35:00.000+03:30

توی شرکت ما یه خانم و آقا هستن که با هم فامیلن . اگه مثلا اسمهاشون آقای حسینی و خانم کریمی باشه , خانم کریمی زن برادر زن آقای حسینیه .
چند روز قبل مدیرمون بهم گفت که آقای حسینی پدر زنش فوت کرده و رفتن شهرستان . دیروز داشتم از رییس میپرسیدم که اون جلسه ای که قرار بود این هفته بذاریم چی شد .
گفت چون خانم کریمی این هفته نیست , باید هفتهء بعد بذاریم .
پرسیدم : چرا نیست ؟
گفت : خوب رفته واسه همون مراسم تدفین و اینها دیگه .
با تعجب پرسیدم : این همه راه پاشده رفته شهرستان ؟ اونها که نسبتشون نزدیک نیست . متوفی میشه پدر زن شوهر خواهر شوهر خانم کریمی .
رییس از خنده غش کرد و گفت : آی کیو , اونی که تو میگی میشه پدر شوهر خانم کریمی دیگه !!! بیخود نیست واسه ترکها جوک درمیارن !
راستش خودم هم از دیروز تا حالا هر وقت یادم می افته از خنده غش میکنم . اصلا نمیدونم چه جوری لقمه رو دور گردنم پیچوندم و در 3 سوت این نسبت عجیب غریب رو توی ذهنم ساختم و پرداختم !

مگس خانگی !

2005-11-22T10:20:00.000+03:30

مدیر عاملمون توی شرکت یه همستر داره . موجود خیلی نازیه . اولها خانمها ازش میترسیدن چون شکل موشه . اما حالا دیگه کسی ازش نمیترسه و همه دوستش دارن .
چند روز قبل یه مگس اومده بود توی شرکت . نمیدونم توی این هوای سرد از کجا پیداش شده بود , ولی همش دور و برم میگشت و کلافه ام کرده بود . بعد از اینکه هزار بار کیشش کرزدم و نرفت , از روی لج و لجبازی گفتم : نازی , موشی , چه مگس خوبی هستی . اصلا بیا بغل خودم !
همینکه اینو گفتم منو ول کرد و رفت سراغ همکارم . اون میخواست بکشدش که من به شوخی اعتراض کردم و گفتم که مگس منو حق نداری بکشی و اون گفت پس لطفا مگستونو صدا کنید که منو اذیت نکنه و خلاصه این شد شروع یه جوک که چند روزه ادامه داره .
مگسه که نمیدونم تو این سرما از کجا پیداش شده , هنوز توی شرکته . چون من از همه زودتر میرم خونه , موقع رفتن سفارش میکنم که یادتون نره به مگس من غذا بذین و .....
خلاصه همستر نگه داشتن مدیرمون منو جوگیر کرده و افتادم تو خط حیوون خونگی , اون هم مگس !

2005-11-18T11:33:00.000+03:30

زن و شباهتهاش به توپ در سنین مختلف :
در 15 سالگی مثل یه توپ گرون قیمته که پشت ویترین بهترین مغازهء لوازم ورزشیه . روزی هزار نفر از جلوش رد میشن , نگاش میکنن و با حسرت سر تکون میدن که چرا نمیتونن اونو به دست بیارن .
در 25 سالگی مثل توپ فوتباله . 22 نفر دنبالش میدون !
در 35 سالگی مثل توپ والیباله . 12 نفر دنبالش میدون !
در 45 سالگی مثل توپ گلفه . فقط یه نفر دنبالش میدوه .
در 55 سالگی مثل توپ جنگیه . همه ازش فرار میکنن !!!

2005-11-17T15:48:00.000+03:30

زندگی آنست , گه عزت دهد گه خار دارد
چرخ بازیگر ازاین بازیچه ها بسیار دارد

2005-11-11T12:48:00.000+03:30

دچار یه گرفتاری فکری شدم . امشب خواهر شوهر خواهرم که دختر خاله ام هم هست , عروسی پسرشه . خواهرم با خانوادهء اونها چند ساله با هم قهرن و حتی موقع فوت برادرم در دو سال قیب هم با هم آشتی نکردن که البته در اون شرایط کوتاهی از اونها بود و ما هم رنجیدیم و روابط قطع شد . الان برامون کارت عروسی آوردن و من معتقدم که دیگه نباید کینه های عهد بوق رو کش داد , ولی خواهرم دو تا پاشو کرده توی یه کفش و میگه نمیاد عروسی و انتظار داره ماها , مخصوصا من , باهاش همراهی کنیم و نریم .
همسر خان میگه با بچه ها و شوهر خواهرم میخواد بره . مامانم هم که چون آلزایمر داره اصلا دعوا و قهر رو فراموش کرده و میره . اما من واقعا نمیدونم چیکار کنم . از نظر خودم صحیحش اینه که برم , اما خواهرم ازم عمیقا میرنجه . مخصوصا که فرزند هم نداره و چون 15 سال از من بزرگتره , به چشم فرزند بهم نگاه میکنه و توقعش بیش از خواهره .
واقعا نمیدونم چیکار کنم . برم یا نرم ؟آیا باید قهر رو تا ابد ادامه داد ؟ قبول دارم که موقع فوت برادرم اونها خیلی کوتاهی کردن و رنجشم از اون لحاظ هنوز باقیه , اما آیا این دلیل میشه که چون اونها کار بدی کردن و برای عزای برادرم نیومدن , ما هم کار بدی بکنیم و به عروسی اونها نریم ؟

2005-11-08T19:41:00.000+03:30

صبح که چشم گشودم , فرشته ای کنار گوشم گفت :امروز آخرین فرصت است . دیگر طلوع خورشید را نخواهی دید .
فرشته بال زد و رفت , و من فکر کردم : امروز باید داوودیها را تماشا کنم , موهای دخترکم را شانه کنم , از پنجرهء خانه ام شهر دود گرفته ام را بنگرم ,و به آسمان شهرم که دیگر آبی نیست چشم بدوزم .
برای همهء این کارها یکروز کافیست . اما امروز باید عشق بورزم , و برای اینکار نه یکروز , بلکه یک عمر هم کم است .
فرشته رفته بود . من به مسیر حرکتش چشم دوختم و در قلبم فریاد زدم : فرشته , به خداوند بگو به من فرصت دوباره ای بدهد , فرصتی برای دوست داشتن .

2005-11-07T23:05:00.000+03:30

از قدیم و ندیم به اون جملات و شعرهایی که پشت کامیونها و اتوبوسها مینویسن علاقه داشتم . این دو تا رو هم هفتهء قبل پشت دو تا مینی بوس خوندم :
1/ زندگی نگه دار پیاده میشم
2/ کا , قطار ندیدی ...؟

2005-11-06T20:18:00.000+03:30

اونجا اولین خونهء ماست . یه خونهء 55 متری با شیروونی و پنجره های قرمز . با هشت تا پنجره به 4 جهت , که همشون باز میشن به کوههایی که پوشیده از جنگله . جنگلهایی که الان رنگ نیمه پاییزی دارن ولی هنوز نصفشون سبزه .
هنوز نه کابینت داره و نه ظرفشویی و لگن دستشویی . آبش منبعیه توی حیاط که قراره بعدا وصل بشه به شبکهء لوله کشی داخلی ولی هنوز باید واسه هر کاری رفت سر منبع . برقش هم یه سیمه که از تیر چراغ برق خیابون سرقت شده ! وسایل توش دو تا موکته با 4 متر فرش ماشینی و چند دست رختخواب و چند تا تیکه ظرف و یه تلویزیون ! تنها نشونهء تکنولوژی !
ولی من اون خونه رو با همهء این کاستیها از هر خونهء دیگه ای در دنیا بیشتر دوست دارم . چون همه چیزش مطابق میل خودمون , با همون رنگها و طرحهایی که دوست داریم ساخته شده . تنها ملک دنیاست که مال خودمونه . هر چند که زمین وسیعی که دورشه , فعلا فقط میزبان خونهء ماست و خواهرم که زمین بغلی رو خریده و داره میسازه . قرار کلی هم بر اینه که کسی حق نداره دور خونه اش دیوار بکشه و فقط دور زمین کلی دیواره . در نتیجه کل زمین که تا لب رودخونه امتداد داره فعلا حیاط ماست ! مهم نیست که سهم خودمون از اون زمین خیلی کوچیکه ! اصولا اونجا طبیعت حیاط آدمه .
چقدر میچسبه که آدم روز بره کنده ها و چوبها رو توی جنگل نشون کنه و بعد شب , دور از چشم مامورهای جنگلبانی بره و بیاردشون و بعد بشینه جلوی شومینه و سوختنشونو تماشا کنه . چقدر میچسبه که 8 تا پنجرهء خونهء ادم پرده نداشته باشه اما هیچکس نباشه که آدم نگران باشه که توی خونه رو میبینه .
خیلیها میگن ما سر به هوا زندگی میکنیم . میگن تا حالا ندیدن کسی که مستاجره بره ویلا بخره ( البته اگه بشه 55 متر رو ویلا حساب کرد !) میگن باید پولمونو میذاشتیم بانک مسکن از اینجور کارها . ولی ما میدونیم پولی که اون ساختمون رو برده بالا تقریبا بین یک چهارم تا یک پنجم قیمت یه آپارتمان توی تهرانه . تازه یه اپارتمان معمولی . در نتیجه فعلا اونجا خونهء ماست !
باور کردنی نبود که جایی در شمال وجود داشته باشه که اینقدر ارزون بشه زمین خرید . علتش اینه که هنوز کسی اون بهشت گمشده رو کشف نکرده , و امیدوارم حالاحالاها هم کشف نشه چون حیفه اون طبیعت بکر اسیر دست آدمها بشه .
دلم واسش تنگ شده.....

2005-11-01T14:43:00.000+03:30

این نوشته رو لز توی یه مجله دزدیدم !
پاسخهای بچه ها به سوالاتی در مورد ازدواج :
1- ازدواج کردن بهتر است یا مجرد ماندن ؟
سارا - 9 ساله : به نظر من بهتره دخترها مجرد بمونن و پسرها ازدواج کنن , چون پسرها به کسی احتیاج دارن که پشت سرشون بره و همه جا رو تمیز کنه !
مهتاب - 10 ساله : به یک دلیل خیلی ساده مجرد بودن بهتره . من اصلا دوست ندارم پوشک بچه عوض کنم . اگر هم عروسی کنم حتما روزی چند بار زنگ میزنم مامانم بیاد پوشک بچه رو عوض کنه !
2- اگر مردم تصمیم بگیرند که اصلا ازدواج نکنند چه میشود ؟
مهری - 7 ساله : مطمئن باشین باز هم پسرها دنبال ما میان !
سعیده - 9 ساله : بعد از چند سال مهد کودکها تعطیل میشه و خانهء سالمندان شلوغ !
3- چگونه میتوانیم یک زندگی مشترک خوب و آرام داشته باشیم ؟
شایان - 7 ساله : تنها راهش اینه که خدا زنها رو با یه چسب محکم روی دهنشون خلق کنه !
فرزاد - 10 ساله : اصلا کاری نداره . فقط کافیه به زنتون بگین که خیلی زیباست , حتی اگه شبیه کامیون باشه !
روژین - 8 ساله : بهترین راه اینه که شوهر آدم از صبح تا عصر بره سر کار و بعدش هم کارهای خونه رو بکنه و ما با دوستهامون بریم گردش !!!
این آخریه دیگه آخر طرز فکر فمینیستی متعصب بود !

همه چیز به عینک بستگی دارد !

2005-10-31T16:32:00.000+03:30

اینکه ما دنیل رو خوب ببینیم یا بد , زشت ببینیم یا زیبا , خودمون رو موفق ببینیم یا شکست خورده , فقط بستگی به عینکمون داره !
عینکی که به نیل و اختیار خودمون میتونیم زاویهء دید اون رو طوری تنظیم کنیم که بدیها و زشتیها رو ببینه یا خوبیها و زیباییها رو .
به جای اینکه فکر کنیم که در طول عمرمون چه چیزهایی رو میخواستیم به دست بیاریم و به دست نیاوردیم , فکر کنیم که چه چیزهایی رو نمیخواستیم به دست بیاریم و به دست آوردیم .
قطعا تعداد دومیها بیشتره !

نصیحتهای مامانی

2005-10-29T15:28:00.000+03:30

دخترم , شجاع باش , اما بی مهابا به آب نزن و اول حساب کن که چقدر توان شنا کردن داری . جسور باش , اما گستاخ نباش . اگر شکست خوردی آنرا بپذیر . پذیرش شکست مقدمه ایست برای پیروزی بعدی , و هنگام پیروزی فروتن باش .
دخترم , در شرایط سخت بخاطر داشته باش که خدایی وجود دارد که از من هم مهربانتر است و از رگ گردن به تو نزدیکتر . هر چند بار هم که فراموشش کرده باشی او تو را فراموش نمیکند و هر چقدر هم که او را رنجانده باشی , طاقت اشکت را ندارد و یاریت میکند . فقط کافیست سر بر زانویش بگذاری و بگویی که شرمسار گذشته ای .
دخترم , به آینده امیدوار باش , به گذشته گوشهء چشمی داشته باش تا تجربه ای را دوبار تکرار نکنی و از امروز لذت ببر .
دخترم , عزیزم , جان دلم , تو خود من هستی . اگر تو به آنچه میخواهی برسی , درست مثل این است که خودم به آنچه میخواهم رسیده ام . از تجربه های مامان استفاده کن نازنینم . تو میتوانی هدفت را خودت انتخاب کنی و من هرگز راه خودم را به تو تحمیل نخواهم کرد . اما این راه هر چه که باشد و هر قدر هم که با راه من متفاوت باشد , باز هم مشترکاتی هست که در همهء راهها یکیست . عسلم , تو وقت داری که تمام این راه را به تنهایی طی کنی . اما بگذار با لبخند نظاره ات کنم , نه با نگرانی . به من دل بسپار , نور دیده ام .

2005-10-27T15:12:00.000+03:30

این جمله رو مرغ آمین عزیزم توی وبلاگ نور دیدهء دلبندش کامنت گذاشته بود . خوشم اومد و طی یک فقره سرقت مسلحانه آوردمش اینجا :
A life spent making mistakes is not only more honorable, but more useful than a life spent doing nothing .

2005-10-27T14:54:00.000+03:30

قابل توجه خانمهای راننده یا راننده های خانم !
اخیرا مد شده که حضرات مامور پمپ بنزین با کمال سوء استفاده از پیاده نشدن خانمها در پمپ بنزینها , واسه خودشون یه منبع درآمد جدید دست و پا کردن و به اون صد تومن و دویست تومنی که خانمها به عنوان انعام بهشون میدن راضی نیستن . اول فکر کردم این بلاها فقط سر اومده ولی از چند تا خانم دیگه هم شنیدم و یقین کردم که یه اپیدمی همگانیه !
چون مطمئن هستن که خانمها از ماشین پیاده نمیشن :
اولا کمتر از اونی که میگن , بنزین میزنن .
دوما میگن مکمل ریختیم و نمیریزن .
سوما یه جوری رقم رو میگن که بقیهء پول رو بتونن وردارن و هیچوقت رقمهای روند نمیگن .
من همیشه میفهمیدم و محل نمیذاشتم و حتی حلال هم میکردم . اما دیروز خیلی جالب بود و بالاخره صدام دراومد . ماشین همسر خان دستم بود و اولین بار هم بود که داشتم باهاش بنزین میزدم . توی پمپ که ایستادم , سوئیچ رو از شیشه بردم بیرون ومامور پمپ گفت که این سوئیچ نمیخواد . و بعدش هم یقین کرد که من در مورد این ماشین اطلاعات کافی ندارم . بنزین رو زد و گفت 5900 تومن . من هم با علم به اینکه این ماشین بیشتر از ماشین من ظرفیت داره , پول رو دادم و رفتم . بعد که رسیدم دم خونه حساب کردم و دیدم این پول هفتاد و خورده ای لیتر بنزینه ! مگه ماشینم تانکره ...؟؟؟
خلاصه طاقت نیاوردم و دور زدم و برگشتم . اول از یکی که ماشینش شبیه ماشین همسر خان بود ظرفیت باک رو پرسیدم و بعد رفتم پمپ . یارو رو پیدا کردم و پرسیدم : واسه من چند لیتر بنزین زدی که 5900 تومن گرفتی ؟
با عجله گفت : یادم نیست , اگه اشتباه شده بگین بقیهء پولتونو پس بدم .
رقم رو گفتم و بدون هیچ بحثی پس داد !
تنها اشتباهی که کردم این بود که نرفتم پیش رییس پمپ . البته احتمالا خودشون هم میدونن و شاید هم کاسه هم باشن .

2005-10-26T21:38:00.000+03:30

>> گفته بودم زندگی زیباست
گفته و ناگفته ای بس نکته ها کاینجاست
سر برون آوردن گل از درون برف
تاب نرم رقص ماهی در بلور آب
خواب گندمزار در برکهء مهتاب
بوی عطر خاک باران خورده در کهسار
آمدن
رفتن
دویدن
عشق ورزیدن
در غم انسان نشستن
پا به پای شادمانیهای مردم پای کوبیدن
کار کردن
کار کردن
آرمیدن .
آری آری زندگی زیباست
زندگی آتشگهی دیرینه پابرجاست
گر بیفروزیش رقص شعله اش در هر کران پیداست
ارنه خاموش است و خاموشی گناه ماست <<
در عمرم هزاران بار پی بردم که زندگی واقعا زیباست , و آخرین حد عبرت نگرفتن از تجربه اینه که باز هم لحظاتی پیش میاد که فکر میکنم زندگی همش زشتی و پلیدی و سیاهیه .
چقدر با تمام زشتیها زیبایی , زندگی .

2005-10-25T23:23:00.000+03:30

شما اعتقاد دارید که باید فارسی را پاس بداریم ؟من که قبول دارم دربست , اما نه به مدل اینی که میگن . از ورود کلمات خارجی به فارسی اصلا و ابدا نمیترسم و به هیچ وجه فکر نمیکنم که اگه ما داریم به تلفن میگیم تلفن , اتفاق وحشتناکی افتاده . معتقدم که به مرور زمان باید کلمات جدید وارد زبونهای مختلف بشن و چه بخواهیم و چه نخواهیم هم میشن . در غیر این صورت زبون ما الان باید همون فارسی هخامنشی میبود . الان کلی کلمات جدید اختراع شدن مثل خفن , اند , دودره کردن و از این قبیل چیزها که من کلی باهاشون حال میکنم . این سیر تکاملی زبانه , نه نابودیش . فرهنگستان هم که دیگه شاهکار کرده . اسم موبایلو گذاشتن تلفن همراه , در صورتی که تلفن خودش یه کلمهء خارجکیه !یا مثلا اسم پیتزا رو گذاشتن کش لقمه ! از کی تا حالا در جایی از دنیا مد بوده که اسامی خاص رو ترجمه کنن ؟عین اینه که مثلا اسم دخمل منو که مهساست , بیان ترجمه کنن و بهش بگن : similar to moon !یا مثلا به قرمه سبزی بگن : meat vegetable !واقعا از اون کارهاست . به قول فارسی زبانهای نسل جدید : اند جی کیه !

2005-10-24T23:25:00.000+03:30

چشمهایم را بسته ام و تن داده ام به تمام رذالتهایی که در راهند
روحم را فروخته ام , به هیچ , با میل , با اشتیاق
هرگز پستی را تا این درجه والا ندیده بودم !

2005-10-22T23:03:00.000+03:30

چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی
آن شب قدر که این تازه براتم دادند
خدایا , بیشتر از تمام لحظات عمرم بودنت رو باور دارم
یقین دارم که میشنوی و میبینی و جواب میدی .
چه شب قدریه امشب
از آسمون به تمام معنا فرشته و نور میباره
خدایا بیش از آنچه که بتونم بگم شاکر درگاهت هستم
خدایا شکرت

نو

2005-10-22T19:05:00.000+03:30

چشمها را باید شست
جور دیگر باید دید

2005-10-21T00:32:00.000+03:30

یه پروانهء کوچولو داره اینجا بال میزنه
این پروانه رنگش عوض میشه
و هر بار که میبینیش ممکنه به یه رنگ جدید باشه
این پروانه یادگاریه , اما من دیگه دلم نمیخواد بینمش
این پروانه میگه هنوز هم روزی حدود 20 نفر صفحهء خاموش منو میبینن
نمیدونم , شاید این پروانه هم مثل صاحبش دروغ میگه
اما اگه راست میگه , ممنون اون 20 نفر هستم که با وجود این همه نبودن من هنوز هم میان .
اما پروانه ای که رنگ عوض میکنه , آیا قابل اعتماده ؟

گذشته ها و نوشته ها

2005-10-20T16:13:00.000+03:30

...

...
----------------------------------------
دروغ , دروغ , دروووووووووووووووووووووووووووووووووغ . آخه چرا ؟ هر چی فکر میکنم هدفی پیدا نمیکنم .
شکستن یه آدم شکسته ... چرا ؟ چرا ؟ چرااااااااااااااااااااا ؟

2005-10-16T19:26:00.000+03:30

داشتم کشوهای کتابخونه رو دنبال یه چیزی به هم میریختم که چشمم افتاد به کارت آفرینهای زمان بچگیم . مال دوران ابتدایی . کارتهای صورتیو سبز و آبی و زرد مقوایی که بر اثر مرور زمان رنگشون کدر و تار شده و نوشته هاشون هم مثل روز اول خوانا و براق نیست .

روزی که این کارتها رو به دست آوردم , دلم از خوشی می تپید . حس میکردم بهترین و با ارزشترین چیز دنیا رو به دست آوردم . میدونستم که توی کلاسمون فقط من اونقدر لیاقت داشتم که این رو به دست بیارم . میدونستم این معناش اینه که من از همه بهتر و بالاترم . و میدونستم که این کارت با ارزش رو باید همیشه حفظ کنم و هر بار که به یادش می افتم یا نگاهش میکنم دلم از خوشی سرشار بشه .
من این کارتها رو سالها حفظ کردم اما اونها اصالت نداشتن و به مرور زمان کمرنگ شدن . حالا دیگه به قشنگی روز اول نیستن .
حالا وقتی نگاهشون میکنم فقط توی دلم پوزخند میزنم و به خودم میگم یه زمانی با چه چیزهای بی ارزشی دل خودمو خوش میکردم و توی آسمونها پرواز میکردم . حالا این کارتها که دنیایی معنی داشتن , فقط چند تا تیکه مقوای بی ارزش و رنگ و رو رفته ان که میشه از کشو درشون آورد و بی هیچ دغدغه ای به راحتی انداختشون توی سطل آشغال .
چه شباهتی دارن این کارتها با محبت بعضی از آدمها .
روزی از داشتن اون محبت سرشار شدی و پر کشیدی , اما حالا .....
فقط یه چیز رو نمیتونم انکار کنم . با وجود دروغ بودنش , اما چقدر قشنگ و لذت بخش بود !

2005-10-14T23:23:00.000+03:30

آیا حتی ارزش فکر کردن هم داره , آدمی که حاضره محبت دیگران رو معامله کنه ؟

2005-10-13T08:18:00.000+03:30

درها را بسته ای
پنجره ها را نیز
و روزنه ها را حتی
اگر روزی
همهء درهای دنیا به رویت بسته بود
در خانهء من باز است
و دروازهء قلبم نیز
تا همیشه...

2005-10-05T17:41:00.000+03:30

کاش وقتی جرمی مرتکب میشدی محاکمه ات میکردند تا لااقل بتوانی از خودت دفاع کنی .
کاش اگر گفتند که تو را بخشیدند آن مقطع زمانی بد بودنت را از دفترچه خاطرات ذهن پاک میکردند .
کاش اگر محکوم به اعدامت کرده اند , یکبار اعدامت میکردند , نه بارها .
-----------
من هر بار که رنجیدم
هر بار که عهد شکنی دیدم
هر بار که شکستم
گفتم و شنیدم و بخشیدم و از یاد بردم .
اما
گفتند و نگذاشتند بگویم
شنیدم و اجازهء پاسخ نداشتم
بخشیدم و بخشوده نشدم
من رنجشها و شکستنها و بدعهدیها را از یاد بردم , و دیگران مرا ...

جوجه !

2005-06-26T01:34:00.000+04:30

خونهء ما حدودا دو هفته ست که به قدوم خیس دو تا جوجه اردک مامانی مزین شده ! قضیه از اونجا شروع شد که همسایهء پایینیمون دو تا جوجه اردک برای بچه هاش خرید . دخترهای من تا اون موقع حیوون خونگی نداشتن و اصلا هم رغبتی نشون نمیدادن و حتی کمی تا قسمتی هم از همه نوع جانداری میترسیدن ! اما بعد در عرض 3 روز که توی حیاط اون جوجه اردکها رو دیدن عاشقشون شدن و همش بغلشون میکردن و تازه برای حمایت از اونها گربه ها رو هم به راحتی کیش میکردن ! بعد افتادن به جون من که ما هم بخریم . اول خیلی قاطعانه گفتم خونهء ما طبقهء دومه امکان نگهداری حیوون نداریم . ( خونه مون شمالیه و چون سر نبشه از در اون یکی کوچه که به داخل ساختمون باز میشه رفت و آمد میکنیم و برای دسترسی به حیاط باید از کوچه بگذریم و فقط همسایهء طبقه اول مستقیما به حیاط راه داره ) . خلاصه اون طفلکیها هم دیگه اصرار نکردن و فقط در بازیهاشون با آههای تاسف آمیز اینطور وانمود میکردن که حیاط داریم و حیوون و ....
خلاصه من کم کم شل شدم چون یادم اومد که خودم تا بیست سالگی انواع حیوانات از جوجهء مرغ و اردک گرفته تا گربه و لاک پشت و جوجه تیغی و فنچ و قمری و سنجاب و حتی ببعی داشتم و دلم براشون سوخت و بالاخره یه روز صبح اعلام کردم که میریم جوجه اردک بخریم . بماند که یه روز کامل طول کشید تا این پروژه اجرا شد ! اول رفتیم اونجایی که همسایه مون خریده بود که تموم کرده بود . بعد رفتیم فرحزاد که از سه تا پرنده فروشی اونجا دو تاشون بسته بودن اما توی مغازه شون جوجه اردک داشتن و اون یکی که باز بود نداشت ! بعد رفتیم کن که جوجه هاشون برای آپارتمان زیادی بزرگ بودن و بالاخره عصر اونروز موفق شدیم از یه دستفروش توی میدون آریاشهر جوجه اردک بخریم .مریم اصرار داشت جوجه اش زرد خالص باشه و توی بساط یارو هم فقط یه جوجه اردک زرد کامل بود که من قاپش زدم و مهسا هم یه جوجهء زرد با خالهای سیاه انتخاب کرد .وقتی اومدیم خونه دیدم جوجهء مریم بیحاله و دقت کردم دیدم حیوونی نوکش یه خورده شکسته و پاش هم کبوده . خلاصه طفلک یه هفته بعد مرد . مریم کلی گریه کرد و اجبارا طی یک سلسله عملیات یکروزهء دیگه جوجه اردک پیدا نکردیم چون اونروز اون دستفروشه هم نبود و اون دو تا مغازهء فرحزاد هم که اونقدر کشیک کشیدیم تا باز کردن , تموم کرده بودن . بالاخره همسر خان رگ پدریش گل کرد و پاشد رفت از مولوی جوجه اردک خرید و ساعت 9 شب دوباره جوجوها دو تا شدن . حالا دو تا جوجه اردک سالم و شکمو داریم که مثل گاو میخورن و عین بچه های ملوس سرشونو میذارن روی پشت هم و میخوابن . صبحها با جیک جیک از خواب بیدار میشیم و حتی همسر خان هم که حاضر نیست برای خودش صبحونه درست کنه و اگه من خواب باشم گرسنه میره بیرون , صبحها اگه زودتر بیدار بشه بهشون صبحونه میده !
اولش که خریدمشون بچه ها رو قانع کردم که وقتی جوجه ها بزرگ شدن و دیگه نشد توی آپارتمان نگهشون داریم باید ببریمشون پارک پردیسان و بذاریمشون پیش اردکهای اونجا . اما حالا خودم اونقدر دوستشون دارم که دارم فکر میکنم چطوری میشه دو تا اردک بزرگ رو توی آپارتمان نگهداری کرد . ما یه بالکن کوچولو هم داریم . به نظرتون اردکها میتونن اونجا زندگی کنن ؟ فعلا که توی سبد توی اتاق بچه ها تشریف دارن و البته از صبح تا شب هم همراه محافظین گرامیشون تشریف میبرن حیاط بری گردش و آبتنی !

لباسهای روی بند

2005-06-09T16:37:00.000+04:30

من ساکن غرب تهران هستم . خواهرم هم تا سه سال قبل همین محل زندگی میکرد اما خونه شونو فروختن و رفتن یکی از محله های شمال شهر . توی مجتمعی که اونها ساکن هستن , پهن کردن لباس در بالکنها روی بند رخت ممنوعه و فقط باید روی این بند رختهای فلزی میله میله که کم ارتفاع هستن لباس پهن کرد . علتش هم اینه که مثلا ساختمون بدنما نشه . خواهرم هر موقع ملافه یا چیزهای بزرگ میشوره , عزا میگیره که چه جوری خشکشون کنه . چون روی اون بند رختهای فلزی باید ملافه ها رو چند لا انداخت و کلی طول میکشه خشک بشن و تازه چروک هم میشن .
فکر کنم خدا به ساکنین لوکس اون مجتمع رحم کرده که به جای خواهرم , من اونجا زندگی نمیکنم . چون هر روز باید از دست من حرص میخوردن . به نظر من :
اولا ایوون خونهء هر کسی مال خودشه و جزو سند اون واحده نه جزو مشاعات , و کسی حق نداره در موردش تصمیم بگیره غیر از صاحب اون واحد آپارتمان .
دوما لباسها باید آفتاب بخورن نه اینکه روی یه بند کوتاه در سایه و روی هم روی هم خشک بشن .
اما سوما و مهمتر از همهء اینها اینه که من منظرهء لباسهای شسته شده ای رو که جلوی آفتاب روی بند پهن شدن و نسیم ملایمی داره تکونشون میده , دوست دارم ! به نظرم نه تنها این منظره زشت و بدنما نیست , بلکه یکی از زیباترین تابلوهاست . مظهر زندگیه . معنیش اینه که اونجا آدمهایی زندگی میکنن که غذا میخورن , حموم میرن و لباس عوض میکنن . یعنی حیات در جریانه .
لباسهای کوچولو و رنگ روشن که روی سینهء بعضیهاشون لک قهوه ای آب سیب به جا مونده و حتی کهنه های سفیدی که با دقت شسته شدن , یعنی اونجا نوزادی وجود داره که مدت کوتاهیه چشم به دنیا باز کرده و با لبخندهای معصومانه اش خونه رو روشن میکنه .
چند تا تاپ رکابی قرمز و نارنجی با یه شلوارک تنگ صورتی یعنی در اون خونه دختر یا زن جوونی هست که حال میکنه این لباسهای بدن نما رو بپوشه و اندام زیبای خودش رو در آینه تماشا کنه .
یه شلوارک مردونهء سرمه ای همراه با چند تا تیشرت و دامن و احیانا یکی دو تا پیرهن چین دار دخترونه یا بلوزهای پسرونه معنیش اینه که اونجا خانوادهء جوانی حضور دارن .
و یه پیژامهء راه راه گشاد به اضافهء یه چادر نماز و یه پیرهن چیت مشکی با گلهای ریز که مشخصا در خونه دوخته شده , معنیش وجود یه پیرزن و پیرمرد ملوس و دوست داشتنیه که عمری تجربه رو در آستین دارن .
حتی موقعهایی که خودم روی بند ایوون لباس پهن کردم و از بیرون دارم برمیگردم , چشمم که به لباسها می افته یه حس خوشایندی دلمو غلغلک میده: آخی , اون تاپ نارنجیه مال مهساست . الهی فدای اون بازوهای بلوریت بشم که وقتی این تاپو مبپوشی می افته بیرون . اون دامن صورتیه هم مال مریمه . مادر به قربون اون ساق پاهای برنزهء خوش ترکیبت بشه که چقدر توی این دامن صورتی ملوس میشن . اون پیرهن کرمه هم مال همسر خانه . یادم باشه امشب اتوش کنم . تیشرت مشکیمو ببین ! یادته روزی که اینو خریدی ؟ همون روزی بود که فرزاد از دنیا رفته بود . لباس مشکی نداشتی و هول هولکی رفتی اینو خریدی . خدا رحمتت کنه داداشی خوبم . رنگ تیشرتم رفته . یکسال و نیم قبل بود که خریدمش . چقدر زود گذشت ! واقعا عمرمون عین باد داره میره و نمیفهمیم .
بعله , خلاصه این لباسهای روی بند برای من زیباست و اصلا نمیفهمم چرا به نظر بعضیها بدترکیبه . تازه ما از صبح تا شب داریم این لباسها رو تن آدمها و پشت ویترین مغازه ها میبینیم . چرا مثلا لباسهای من توی تنم خوش ترکیبن , اما روی بند ایوون بدترکیب به حساب میان ؟ مگه نه اینکه ما کلی پول خرج میکنیم که لباس ما رو خوشگلتر و خوش تیپ تر کنه ؟ پس لابد لباس چیز قشنگیه دیگه !
آخ که گاهی چقدر دلم میخواد برم ساکن اون مجتمع بشم و یه بند گنده ببندم توی ایوونم و هر روز روش لباسهای رنگ و برنگ پهن کنم . آخ که چقدر از این آدمهای زیادی با کلاس لجم میگیره . خدا رو شکر که توی ساختمون چهار طبقهء ما بستن انواع و اقسام بند رخت و پهن کردن همه نوع لباس در هوای آزاد , آزاده !!!!

2005-05-07T11:37:00.000+04:30

بعد از یه قرن برگشتم که بنویسم ! حالم کمی تا قسمتی بهتره و حداقل همش خواب نیستم . خواهرم تقریبا سالی یکی دوبار میره مکه . هفتهء قبل از حج برگشته بود و طبق معمول نفری یه کیسهء گنده اندازهء گونی سوغاتی داد دست هر کدوم بچه ها . مهسا کیسهء خودشو با عجله ریخت بیرون و تماشا کرد و بعد طلبکارانه گفت : چیز دیگه ای نیاوردی ؟!
خواهرم قربون صدقه اش رفت و قول داد دفعهء بعد بیشتر بیاره .
این دو تا خواهر زادهء گرامی آبجیم هر چیزی رو که میخوان و من براشون نمیخرم , میرن به خواهرم سفارش میدن که در سفر بعدی براشون بیاره !

بهار...

2005-04-08T15:06:00.000+04:30

باز هم بهاری دوباره
باز هم با این همه زیبایی طبیعت دلم گرفته
چراش رو نمیدونم , اما بهارها معمولا برام خوب نیستن .
البته قدیمها خوب بودن چون مریم در فروردین به دنیا اومده . اما الان اینطور نیست . همیشه به همه میگفتم هر اتفاقی که توی زندگی آدم بیفته میشه آدم روحیهء خودشو خوب نگه داره و از خوشیهایی که در لابلای سختیها وجود داره لذت ببره . همیشه میگفتم باید نیمهء پر لیوان رو دید . همیشه میگفتم هیچ شرایط وحشتناکی مطلق نیست و خوبیهایی هم درش آمیخته شده . اما الان بریدم . نمیدونم چرا هر کار میکنم نمیتونم شاد باشم . روحیه مو از دست دادم و فقط دلم میخواد بخوابم . از صبح تا شب و از شب تا صبح . خوبه , حداقل مطمئنم که افسردگی نگرفتم !!!! چون افسرده ها تا جایی که میدونم کم خوابی دارن !
خدا کنه گذرا باشه . من برای شاد بودن آفریده شدم نه غصه خوردن . مطمئنم که اگه طولانی بشه تاب نمیارم .

جینی !

2005-03-01T10:05:00.000+03:30

داشتم یکی از آهنگهای قدیمی گروه black cats رو گوش میکردم . داستانش اینه که یه مردی یه جن داشته از اینهایی که توی شیشه زندگی میکنن و اسمش جینی بوده :

شب که میشد تو بطری
لب تختخواب بالای سرم بود
صبح که میشد جینی بخار میشد
از شیشه یرون می اومد و دست به کار میشد
صبحونهء منو تو سینی می آورد و توی تخت روی پام میذاشتش
دمپاییهای منو جفت جفت میکرد و لب تخت جلو پام میذاشتش
میگفت سرور من تویی تاج سرم تو
اگه چیزی تو میخوای نگو نمیخوام

کنیز تو میاره بگو چی میخوای

هر چی تو دلت میخواد بگو فقط بگو
نکنه که تو ز من برنجی
.......

دارم فکر میکنم که همهء آقایون یا حداقل آقایون ایرانی که من میشناسم فقط یه جینی لازم دارن , نه همسر !

جن و پری

2005-02-14T14:36:00.000+03:30

مریم از 4 سالگی توی اتاق خودش میخوابه . مهسا هم از دو سالگی نقل مکان کرد به اتاق مشترکش با مریم . هیچوقت هم هیچ مشکلی از بابت خوابیدن اونها توی اتاق خودشون نداشتم . به ندرت پیش می اومد که یکیشون نصفه شب خواب بد میدیدن و میچپیدن توی تخت ما و از فردا دوباره همه چیز عادی میشد . اما از چند هفته قبل , یهو متوجه شدم که مهساشبها میره توی تخت مریم میخوابه و مریم هم کاملا موافقه . موضوع رو پیگیری کردم و معلوم شد که سر کلاس مریم یکی از بچه ها گفته خونهء مادربزرگم جن داره و اذیتشون میکنه . معلمشون هم به جای اینکه اینجور چیزها رو از کلهء بچه ها بیرون بیاره , گفته : باید موقعی که آبجوش رو میریزین بیرون بگین بسم الله , وگرنه آبجوش میریزه روی جنها و بعدا اذیتتون میکنن ! این داستان از مریم به مهسا منتقل شده و توی کلاس مهسا هم زنگ تفریح نشستن در موردش حرف زدن و یکی از بچه ها گفته که پشت در اتاقها هم لونهء روحه ! و خلاصه مجموعهء این عوامل باعث شده که دو تا دختر بنده شبها بترسن .
رفتم درسه با معلم مهسا حرف زدم و ازش خواهش کردم که سر کلاس در مورد این چیزها حرف بزنه و به بچه ها بگه که این چیزها دروغه و وجود خارجی نداره . قبول کرد.فردا که بچه ها اومدن برام تعریف کردن که معلم مهسا راجع به موجود مهربونی به اسم خاله فرشته باهاشون حرف زده که شبها مواظب بچه هاست و گاهی برای بچه های خوب و شجاع جایزه هم میاره .
به نظرم داستان بدی نیومد . موضوع رو تحویل گرفتم و چند شب بعد هم در نقش خاله فرشته ظاهر شدم و نصفه شب رفتم دو تا تخم مرغ شانسی گذاشتم بالای تختشون . صبح بچه ها کلی ذوق کردن که خاله فرشته اومده و براشون جایزه آورده و ترسشون هم کمتر شد . چند روز بعد دوباره سراغ خاله فرشته رو گرفتن و من هم برای تثبیت موضوع نصفه شب دوباره براشون جایزه گذاشتم .
صبح که بیدار شدن و جایزه ها رو دیدن , مهسا شروع کرد به خیالبافی : من دیشب خاله فرشته رو از پشت دیدم . لباسش صورتی بود و بالهای نقره ای داشت . دور سرش هم یه تاج طلایی بود و یه چوب نقره ای هم دستش بود که سرش یه ستارهء طلایی داشت . چوبشو زد به یه چیزی و اون تبدیل شد به جایزه و گذاشت بالای سر ما !
مریم با حسرت از مهسا قول گرفت که این دفعه اگه خاله فرشته رو دید حتما بیدارش کنه که اون هم بتونه ببینه .
الان چند روزه دارم فکر میکنم که آیا این داستان خاله فرشته اساسا کار درستیه ؟ درسته که ترس بچه ها تا حد زیادی از بین رفته و دیگه راجع به جن و ارواح خبیثه فکر نمیکنن , اما این خیالبافیها خودش در آینده اثر منفی نداره ؟ در واقع من به جای اینکه به بچه هام بفهمونم که اصولا موجوداتی از این قبیل فقط ساختهء ذهن بشر هستن و وجود خارجی ندارن و اگر هم داشته باشن توان ورود به حیطهء دنیای مادی رو ندارن , اومدم بهشون تلقین کردم که این قبیل موجودات افسانه ای وجود دارن , اما خیلی خوب و مهربونن و واسه آدم جایزه هم میارن . نظر شما چیه ؟ این داستان هری پاتر رو ادامه بدم یا تمومش کنم و بذارم موضوع خاله فرشته با ÷یرهن صورتی و بالهای نقره ایش از یاد بچه ها بره ؟ اونوقت با ترسشون از جن و روح چیکار کنم ؟ کمکم کنید .

برف

2005-02-08T18:43:00.000+03:30

چهل و هشت ساعته که بی وقفه داره برف میاد . برف ریز و نرم و سبک مثل آرد . همه چیز و همه جا سفید شده و خیلی خوشگله .اگه بابام زنده بود الان میگفت : چله کوچیکه داره حسابی پدر مردمو در میاره ! سالهاست که توی تهران یه همچین برفی ندیدم . الان حدود هفتاد سانت برف روی زمینه . امروز بعد از نهار جاتون خالی یه برف شیرهء مفصل هم خوردیم . مامانم برای بچه ها تعریف کرده بود که ما وقتب بچه بودیم برف شیره میخوردیم . اونها هم تا یه ذره برف می اومد گیر میدادن که بریم برف بیاریم باشیره بخوریم . من هم میگفتن نه , این برفها کثیفه و آلدوگی هوا رو به خودش گرفته . اما امروز اونقدر برف اومد که دیگه مثل گل تمیز و واقعا خوردنی بود . منتها اشکال کار در این بود که برف شیرهء واقعی رو با شیرهء انگور میخورن که الان دیگه توی خونه های ما پیدا نمیشه . ما هم مشکل رو اینطوری حل کردیم که برف رو با سن ایچ خوردیم ! در دو نوع آلبالویی و پرتقالی ! به این میگن برف شیرهء مدرن عصر ارتباطات !
برای آخر هفته برنامهء سفر شمال چیده بودیم که برف کاسه کوزه مونو ریخت به هم . دلم برای بیرون رفتن از خونه لک زده . دلم میخواد برم وسط برفها بپرم و جست و خیز کنم . اما باید مواظب زانوم باشم که یه وقت دوباره نره توی گچ . کاش میشد روزهای برفی آدم ده ساله بشه . البته تا 25 سالگی هم خوب بود . یادمه موقعی که دانشجو بودم هفته ای دو سه بار با بچه ها میرفتیم کوه . یه روز صبح از خواب که بیدار شدم دیدم هفتاد سانت برف اومده , مثل امروز . بی خیال پاشدم لباس پوشیدم و از کرج راه افتادم رفتم سر قرار کوهمون . بچه ها هم عین من انگار نه انگار که اتفاقی افتاده , همشون اومده بودن . راه افتادیم رفتیم دارآباد . بالای کوه تا کمرمون برف بود و وقتی رسیدیم به جای همیشگی مانتوهامون تا کمر یخ زده بود . زیر یه درخت کاج که کمتر برف گرفته بود آتیش روشن کردیم و لباسهامونو خشک کردیم و چایی خوردیم و بعدش هم نهار و عصر برگشتیم . کلی خوش گذشت و اصلا و ابدا هم یه ذره فکر نکردیم که توی این هوا کوه رفتن خطرناکه . کو دل و جرات اون روزها ؟ من همون آدمم ؟ الان که جرات ندارم از در خونه برم بیرون ! واقعا انگار پیری یه جوری میاد که آدم اصلا خودش هم نمیفهمه . امروز با دقت توی آینه صورتمو نگاه کردم و دیدم دور چشمام چقدر چروک افتاده ! از جوونی انگار فقط آرزوی برف بازی باقی مونده .....

جنگ ...

2005-02-06T10:38:00.000+03:30

الان دو تا صفحه رو دیدم که کلی حالم گرفته شد . اولیش اینه
در مورد جنگه و چون زبونش فرانسویه نتونستم بفهمم کدوم جنگ و کجا .
این هم دومیشه و اسمش بچه های عراقه .

من یه مادرم و از تصور اینکه روزی قرار باشه این بلاها به سر بچه هام بیاد تنم میلرزه . حالا تازه این عکسی که اینجا گذاشتم
سعی کردم فجیع و دلخراش نباشه و یه جوری باشه که همه توانایی دیدنشو داشته باشن . این صفحهء دومی بیشتر از صد تا عکس داره و با اینترنت مزخرف من حدود نیم ساعت طول کشید تا باز شد . اما همهء عکسهاش یه جوری حرف میزنه که آدم نمیتونه نبینه و بعدش گریه نکنه و آدمیت خودشو نبره زیر سوال . واقعا بغل گوشمون یه همچین خبرهاییه ؟ هنوز طعم تلخ جنگ ایران و عراق یادم نرفته . چقدر بدبختن مردم عراق . الان سالهاست که جنگ در ایران تموم شده ولی اونجا بعدش با کویت . هزار تا جای دیگه جنگیدن . میرسه روزی که همچین عکسهایی فقط یه خاطرهء دور باشه , در همهء دنیا ؟

تنهایی

2005-02-01T18:09:00.000+03:30

نشسته بودم روی مبل و به منظرهء خوشگل جلوی خونه مون خیره شده بودم . اما حواسم به منظره نبود . دلم گرفته بود . احساس تنهایی میکردم .
جوجه هام داشتن با سر و صدا و نشاط فراوون بازی میکردن ومن اصلا نمیدیدمشون . حس کردم یکی صدام کرد . انگار مریم بود . دلم نمیخواست از عالم خودم بیام بیرون . جواب ندادم و چشمهامو بستم به این معنی که من خوابم و کسی مزاحمم نشه . باز هم یکی صدام کرد . آرومتر از دفعهء قبل . حس کردم یکی نزدیک صورتم داره نفس میکشه . بعدش دو تا دست کوچولو با نرمی تمام صورتمو ناز کردن . بلافاصله دستها 4 تا شدن . دیگه طاقت نیاوردم و چشمامو باز کردم . صورتهای کوچولوی نگران با لبخند شکفته شدن . انگار یه چیزی از جنس نور توی دلم جوونه زد . هر دوتاشونو بغل کردم و محکم به خودم فشار دادم . احساس میکردم همهء دنیا در آغوشمه . دیگه اصلا دلم نگرفته بود .
خدایا شکرت که این دو تا گل نازنین رو به من دادی .

شناسایی !

2005-01-23T19:27:00.000+03:30

دارم میرم استخر . اون هم با یه دوست . نمیدونین چقدر حال میده که آدم هم شنا کنه و هم در مورد ویروس و فایروال حرف بزنه و هم یه طراح وب دم دستش باشه که مشکلات آدمو در 3 سوت حل کنه . جوجه ها خیلی غصه شون میشه که اونها باید برن مدرسه و نمیتونن با ما بیان مخصوصا که آزاده رو هم خیلی دوست دارن . خلاصه بهشون قول داده بودم که یه روز جمعه ببرمشون و پریروز قولمو عملی کردم . اتفاقا اونروز آب استخر خیلی سرد بود , مخصوصا در قسمت کم عمقش . میخواستیم بریم توی عمیق که نذاشتن مهسا رو ببریم . هر چی هم سعی کردم ثابت کنم که این بچه به اندازه ای شنا بلده که غرق نشه , ناجی هی به هیکل فسقلیش نگاه کرد و گفت نه ! بالاخره مهسا رو گذاشتیم پشت طناب و خودمون رفتیم عمیق . یکربع بعد مهسا اومد لب استخر و صدام کرد و دیدم داره میلرزه . بردمش قسمت سونا و اونجا یه استخر آب گرم داره . گذاشتمش توی اون استخر و خودم برگشتم استخر بزرگه . تقریبا یکساعت بعد خواهر همسر خان اومد و با خوشحالی صدامون کرد . بعدش هم یه چیزی تعریف کرد که کلی خندیدیم . خواهر شوهر جان ظاهرا صبح حدود ساعت 9 زنگ زده بوده خونهء ما که با هم بریم استخر و چون ما خیلی ورزشکاریم نیم ساعت قبلش رفته بودیم . اون هم فکر کرده ما جمعه صبح رو خوابیدیم و اصلا فکرش رو هم نمیکرده که ما رفته باشیم استخر . بعدش هم که اومده بوده تا یکساعت اصلا ما رو ندیده بوده . بعد رفته سونا و توی اون استخر آب گرم مهسا رو دیده و چون در ذهنیتش اصلا چنین چیزی وجود نداشته که مهسا اونجا باشه , اون هم بدن من و مریم , با خودش گفته : این دختر کوچولوئه چقدر شکل مهساست ! بعد رفته جلو و گفته : اسمت چیه خانم خوشگله ؟ مهسا هاج و واج نگاش کرده و گفته : من مهسام عمه !
خلاصه قیافهء خواهر همسر جان در اونجا دیدنی بوده و بعدش آدرس ما رو از مهسا گرفته بود و اومده بود سراغمون .

غیبت !

2005-01-22T19:47:00.000+03:30

یکی دو ماه قبل , دقیقا یادم نیست کی بود , مجبور شدم پامو گچ بگیرم . داستانش جالبه :مامانم یه یخچال کهنه داشت که مال عهد عتیق بود و هر روز یه جاش خراب میشد . تا حالا اندازهء پول یه یخچال نو خرجش کرده بود ولی حاضر نبود دست از سرش ورداره . هر وقت صحبتی از یخچال خریدن میکردیم فوری میگفت : نه نه ! این جنرال الکتریک آمریکاییه . سگش به این یخچالهای فکسنی الان می ارزه ! از همه بدتر اینکه آوردن تعمیرکار و نظارت بر تعمیراتش هم مثل بقیهء کارهای مامانم با منه و دیگه داشتم از دست یخچال کذایی دق میکردم . کارم این شده بود که هر یکی دو ماه یکبار مامانم زنگ بزنه که بدو ! یخچال کار نمیکنه ! و من بیچاره بپرم برم خوراکیهای فریزر مامانمو بیارم به زور بچپونم توی فریزر خودم و بعدش هم صد بار ناز تعمیرکارو بکشم و تا اومدن ایشون هم هر روز صبح واسه مامان آب یخ ببرم و ظهر غذا ببرم و خلاصه از این کارها . آخرین بار که یخچال کذایی خراب شد ,دیگه کفرم دراومد . برای اولین بار بدون اجازهء مامان رفتم سراغ حساب بانکی ایشون که برای سهولت در انجام کارها به نام منه , و پول ورداشتم و رفتم یه یخچال فریزر ایرانی نو براش خریدم و فرستادم دم خونه اش . تقریبا یکربع قبل از رسیدن یخچال هم بهش زنگ زدم و اعلام کردم که یخچال در راهه و الان میرسه ! خلاصه اولش یه خورده غر زد ولی زود راضی شد و از یخچال جدیدش خوشش اومد . منتها یخچال قدیمی با اون هیکل نکره اش اجبارا تبعید شده بود به راه پله و مزاحم رفت و آمد همسایه ها بود و قرار بود من زود بفروشمش . هر کاری برای فروشش کردم نتیجه نداد . بالاخره یه آگهی دادم توی روزنامه و یه عده زنگ زدن . حالا کارم این شده بود که از صبح تا شب یکی زنگ بزنه و بگه میخوام بیام یخچالو ببینم و من بپرم برم خونهء مامان و کالای مورد نظرو به مشتری نشون بدم . به لطف خدا چون کاسبیم هم خیلی عالیه , هر کس می اومد فوری زبونم باز میشد و براش توضیح میدادم که این یخچال 50 سال کار کرده و الان هم ترموستاتش خرابه و خلاصه اونقدر در مزایای یخچال میگفتم که کسی نمیخرید ! اون روزی که بلای آسمانی سرم اومد , باز یکی زنگ زده بود که داره میاد یخچالو ببینه و من هم در آخرین لحظه راه افتاده بودم برم خونهء مامان . پراید قراضهء نازنین من مدتها بود که هر وقت دلش نمیخواست راه بره , روشن نمیشد و مجبور بودیم هلش بدیم . اونروز هم با اون همه عجله ای که داشتم , این جناب بازیش شروع شد . کوچهء ما سرازیریه و فقط کافیه ماشینو خلاص کنی تا خودش دور بگیره . اما اونروز وسط کوچه رو مخابرات برای گذاشتن کابل جدید کنده بود و بعد از پر کردن چاله که به عرض کوچه بود , جفت چرخهای ماشین توی محل چاله بود که یه خورده گوده و راه نمیرفت . توی کوچه هم پرنده پر نمیزد . گفتم پیاده میشم یه هل کوچولو میدم و بعد میپرم پشت فرمون و روشنش میکنم . همینکار رو کردم . اما غافل از اینکه به محض اینکه چرخهای ماشین از گیر آزاد شد , توی سرازیری چنان دور گرفت که مجبور شدم پا به پاش بدوم . از همه بدتر اینکه جوجه هام هم توی ماشین بودن و تحت هیچ شرایطی نمیشد ماشینو ول کنم که بره دنبال کارش ! خلاصه طی یک عملیات آکروباتیک پای راستمو چپوندم توی ماشین و نشستم روی صندلی راننده . اما پای چپم موند بیرون و چون ماشین داشت رو به عقب راه میرفت , پام از زانو خلاف جهت تا شد و ناله ام رفت هوا . تقریبا به زور ترمز گرفتم و وسط کوچه همونجا پشت فرمون نشستم و گریه کردم . بعد از 5 دقیقه دردم آروم شد و فکر کردم یه چیز گذرا بوده . با پر رویی تمام ماشینو توی همون سرازیری روشن کردم و رفتم خونهء مامانم . اما به محض اینکه پیاده شدم و پامو گذاشتم زمین , خدا نصیبتون نکنه , درجا ولو شدم روی زمین و دوباره ناله ام بلند شد . زانوی بیچاره ام تحت هیچ شرایطی حاضر نبود وزن منو تحمل کنه . خلاصه هر جور بود لنگون لنگون رفتم توی خونهء مامانم و فهمیدم چون من دیر رسیدم مشتری مورد نظر یخچالو خریده ! بعدش هم زنگ زدم به جناب شوهر و اومد منو برد دکتر و معلوم شد تاندون زانوم کشیده شده و باید بره توی گچ . خلاصه یه مدت به خاطر اون گچ لعنتی زیاد نمیتونستم بشینم پای کامپیوتر , چون کامپیوتر من روی یه میزه که 39 سانت از زمین بلندتره و باید بشینم زمین . هنوز هم با اینکه مدتها از باز کردن گچ میگذره زانوم مثل سابقش نشده و باید مدت طولانی باهاش مدارا کنم . نکتهء جالب این ماجرا این بود که از اونروز به بعد تا حالا نشده که ماشینم روشن نشه و همیشه مثل ساعت کار میکنه ! انگار فقط خیال داشته حال منو بگیره و یه بلایی سرم بیاره ! چه میشه کرد دیگه , رفیق پیر همینه . خلاصه , بعد از اون جریان , حس کردم وبلاگ ننوشتن من به هیج جای دنیا برنمیخوره و هیچکس ککش هم نمیگذره که من نباشم . واسه همین هم تنبل شدم . چند وقت قبل پانته آ توی وبلاگش بهم لینک داد و از اونجا یه عده اومدن و سراغمو گرفتن . فعلا حس و حال نوشتنم دوباره برگشته . دعا کنین بتونم بنویسم , چون من اینجا رو دوست دارم !

توالت open

2004-12-15T14:50:00.000+03:30

رفته بودیم شمال . روز دوم هوا بارونی بود و مهسا انگار نم کشیده بود و دم به دقیقه گلاب به روتنو میخواس بره دستشویی . وسط یه خیابون شلوغ داشتیم خرید میکردیم که باز آلارم جیش خانم به صدا در اومد ! چند دقیقه ای دنبال توالت گشتم , اما انگار توالت جن بود و ما بسم الله ! مهسا هم داشت به خودش میپیچید و هی میگفت : الان میریزه ! بالاخره از خیر پیدا کردن توالت گذشتم و با عجله دست مهسا رو گرفتم و رفتیم توی یه کوچهء فرعی , به امید اینکه جای خلوتی پیدا کنم و بچه خودشو راحت کنه . مهسا وقتی فهمید واسه چی داریم میریم توی کوچه , شروع کرد به غر زدن که : من خوشم نمیاد جایی غیر از توالت جیش کنم . زشته , عیبه !شلوارم هم کثیف میشه چون آب نیست خودمو بشورم .
داشتم سعی میکردم قانعش کنم که این یه مورد ضروریه و دستشویی کردن کنار خیابون بهتر از اینه که آدم شلوارشو خیس کنه . یهو چشمم افتاد به یه چیزی ! اول فکر کردم اشتباه دیدم , ولی نه , واقعا خودش بود ! وسط پیاده رو یک عدد کاسه توالت که کنارش شیر آب بود و بغل دستش هم یه دستشویی سفید رنگ چسبیده بود به دیوار ! هاج و واج مونده بودم . بعد که دقت کردم , دیدم اونجا خونه ای بوده که به علتی قسمتی از اون تخریب شده و از اون فقط یه دستشویی و توالت باقی مونده که ولش کردن به امان خدا و توی پیاده روی فعلی قرار گرفته . از خدا خواسته به مهسا گفتم : بدو , اونجا دستشوییه .
طفلک مات و مبهوت به دستشویی سوپر مدرن نگاه کرد و پرسید : چرا دیوار نداره ؟
در حالیکه سعی میکردم خنده ام نگیره گفتم : این دستشویی اوپنه !!!
با تردید پرسید : میشه اینجا جیش کرد ؟ کسی آدمو نمیبینه ؟
گفتم : نه کسی نمیبینه . اینجا یه جوری ساخته شده که هر کس بره توش نامرئی میشه !( واقعا چه قوهء تخیلی !) تازه من هم وایمیستم جلوت .
خلاصه مهسا اونجا کارشو کرد و بعد هم با احترام پرسید : اینجا شیلنگ و آفتابه که نداره ! حالا چطوری خودمو بشورم ؟
شیشهء آب توی کیف مامانی کار آفتابه رو هم انجام داد و من و مهسا با رضایت برگشتیم به خیابون اصلی . کنار ماشین رسیدیم به همراهانمون و مهسا با چه آب و تابی ماجرای توالت اوپن و دیوارهای نامرئی کننده رو تعریف کرد . یه ساعت داشتیم میخندیدیم !

2004-11-25T09:08:00.000+03:30

arabian gulf !

خليج فارس

2004-11-23T11:48:00.000+03:30

هميشه شنيديم و ميشنويم كه يك عده ميخوان به زور اسم خليج فارس عزيز ما رو بذارن خليج عربي يا خليج .اما خليج فارس بايد هميشه خليج فارس بمونه . در اعتراض به تغيير نام خليج فارس عزيز ، نامه اي در اينجا هست كه اگه امضاش كنيد ، ميهن پرستي خوتونو بيشتر به اثبات ميرسونين .
يادم مياد حدود ده دوازده سال پيش بود كه امارات براي ورود هر كالايي به بندر آزاد دوبي ، تصويب كرده بودن كه بايد برچسب و ساير متعلقات كالاها بايد با اسم خليج عربي باشه . در مقابلش سازمان عمران كيش هم بلافاصله تصويب كرد كه كليهء كالاهاي ورودي بايد با عنوان كامل خليج فارس وارد بشه ،و نه حتي خليج خالي ، وگرنه از ورودش جلوگيري به عمل مياد . يادمه كه اون موقع از اين تصويب خيلي كيف كردم . الان هم از شنيدن اينكه ميخوان خليج هميشگي فارس ما رو به نام ديگه اي بخونن ، دلم به درد مياد . تا الان هشت هزار و خورده اي امضا اونجا جمع شده . كمك كنيد كه تعدادش به اندازه اي برسه كه همهء دنيا بدونن كه ما خليج فارس يا هر جاي ديگهء وطنمونو چقدر دوست داريم . كمك كنيد .
ضمنا اين مقاله هم در مورد پيشينهء تاريخي نام خليج فارسه كه خوندنش خالي از لطف نيست .

كارت اعتباري

2004-10-20T22:33:00.000+03:30

تا حالا شده كه توي اينترنت مثلا دلتون بخواد يه نرم افزار 10 دلاري بخرين ولي نتونين ؟ اين مشكليه كه هر كس با اينترنت سر و كار داره حتما چند بار بهش برخورد كرده و در چنين مواقعي غير از اينكه آدم از اون چيزي كه ميخواد بي نصيب ميمونه ، كلي احساس حقارت هم به آدم دست ميده . اما من يه چيزي ديدم كه به نظرم خيلي خوب اومد . اينجا سايتيه كه از طريق اون ميشه با پرداخت 15000 تومن صاحب يه مستر كارت شد كه تا هر مقدار هم دلتون بخواد قابل شارژه . برين امتحان كنيد .

كتابهاي زير زمين

2004-10-08T14:31:00.000+03:30

چند وقت قبل رفته بودم خونهء دختر عموم . داشت زير زمينو مرتب ميكرد و وقتي من رسيدم يه كارتن گنده پر از كتابو آورده بود كه بذاره دم در . از اونجايي كه من كرم كتابم و بوي كاغذ كه به دماغم ميخوره ديگه نميتونم جلوي خودمو بگيرم ، معترضانه جلوشو گرفتم و كارتن رو آوردم تو . برام توضيح داد كه كتابها سالها در زيرزمين موندن و اصلا قابل نگه داشتن نيستن و حتي به درد اهدا به كتابخونه هاي عمومي هم نميخورن . البته راست هم ميگفت . اما من نتونستم از اون همه كتاب خوب بگذرم . حدودا 10% اونها رو كه به كلي غير قابل استفاده بودن ريختيم دور و بقيه شونو من آوردم خونه .يه مدت توي همون كارتن گوشهء اتاق بودن .چند روز قبل به مناسبت شروع سال تحصيلي بيشتر اسباب بازيهاي بچه ها رو جمع كردم و گذاشتم بالاي كمد . توي راهروي جلوي اتاق بچه ها يه كتابخونهء قديمي هست كه تابستونها بچه ها عروسكهاشونو ميچينن توش . الان كه اون كتابخونه به مدت 9 ماه خالي شده ، من هم از فرصت استفاده كردم و كتابهاي عزيزم رو از كارتن درآوردم و چيدم اونجا .بيچاره ها بيشترشون بر اثر رطوبت تغيير رنگ دادن و كاغذهاشون چروك خورده و كپك زده و بعضي صفحاتش هم قابل خوندن نيست . اما چه كتابهايي ! شاهكارهاي ادبيات دنيا . كتابهاي بالزاك و آندره موروا و ماكسيم گوركي و اوريانا فالاچي و .......
ديروز كه با دقت بازديدشون كردم به اين نتيجه رسيدم كه بيشترشون قابل نگهداري نيستن ، ولي قابل خوندن چرا ! همون ديشب يكيشونو دست گرفتم و امروز تمومش كردم . كتاب مستي عشق اثر موروا . زيبا و دلپذير بود و از خوندنش واقعا لذت بردم. حالا ميرم بذارمش توي كوچه روي پله كه اگه كسي مثل من حاضره كتاب كپك زده بخونه ، ورش داره !
تازه غير از لذت خوندن اين كتابهاي نيمه پوسيده ، يه لذت ديگه هم برام فراهم شده . تا حالا هرگز برام پيش نيومده بود كه حدود 40 جلد كتاب نخونده توي خونه داشته باشم كه رديف اونجا چيده شدن و هر لحظه كه اراده كنم بتونم يكيشونو وردارم و درش فرو برم و از لذت خوندن مست بشم .
اما واقعا اين دختر عموي من كه نميخواست از اين كتابها استفاده كنه ، حتما لازم بود كه اونها رو سالها در زير زمين نگه داره و وقتي به اين روز افتادن ، اونوقت ببخشدشون ؟ واقعا نكتهء عبرت آموزيه . فكر ميكنم من هم توي انباري يه وسايلي دارم كه چند ساله ازشون استفاده نكردم و مسلما حالاحالاها هم سراغشون نخواهم رفت . همينجا به خودم قول ميدم كه در عرض همين هفته حتما يه سري به انباري بزنم و قبل از اينكه اون وسايل به درد اين كتابها دچار بشن ، بدمشون به كسي كه ازشون استفاده كنه .

باز هم موشكافي در بازي بچه ها

2004-09-12T10:25:00.000+04:30

جوجه هام رفتن توي حياط كه با دوستهاشون عروس بازي كنن . مريم عروسه . يه پيرهن سفيد چين چيني پوشيده و گل زده به سرش . عين يه عروس واقعي . دختر همسايه مون آنا هم داماده . لابد در بازي معصومانهء اينها اصلا مهم نيست كه داماد دختر باشه . همينقدر كه بلوز شلوار پوشيده و كراوات داداش كوچيكشو بسته به گردنش كافيه . همه چيز طبق اصول پيش ميره . عروسو بردن آرايشگاه و آناهيتا دختر اون يكي همسايه مون موهاشو درست ميكنه . داماد هم اونطرف حياط داره به ماشين عروس كه دوچرخهء نمره 16 خودشه گل ميزنه . گل مصنوعيها رو با چسب ميچسبونه به همه جاي دوچرخه و بت برگهاي سبزي كه از باغچه كنده تزئينش ميكنه . يه روبان صورتي چروك هم كه نميدونم از كجا گير آورده پاپيون ميزنه به دسته اش . دايم هم سر داداش كوچيكش داد ميزنه : دست نزن ! خراب ميشه !
يهو طناز مياد تو حياط . دختر يكي از همسايه هاي قبيله كه از اينجا رفتن و حالا با مامانش اومده واسه تصفيه حساب پول آب و برق . آنا و طناز خيلي با هم صميمي بودن . تا ميرسن به هم همديگه رو بغل ميكنن و ميرن توي كوچه و عروسي يادشون ميره ! عروس خانم توي آرايشگاه منتظره . بالاخره طاقتش تموم ميشه و ميره جلوي در . با موبايلش زنگ ميزنه به داماد خان : عزيزم كجايي ؟ من اينجا منتظرم . كارم خيلي وقته تموم شده .
داماد : عزيزم من برام يه كار مهمي پيش اومده نميتونم بيام عروسي ! تو آژانس بگير برو ، من بعدا ميام !!!
عروس خانم با آژانس ميره عروسي .بقيهء بچه ها هلهله ميكنن و روي سرش آبنبات ميريزن و بعد خودشون و عروس خانم حمله ميكنن و آبنباتها رو ميخورن . بعد هم پفكها و چيپسهايي رو كه توي ظرفهاي عروسكي چيدن ميخورن . آخر سر هم ميوه ها رو تموم ميكنن . كم كم حوصله شون داره سر ميره كه داماد و طناز با لبهاي آلوده به بستني از در ميان تو . عاقد خطبهء عقدو ميخونه . دو بار ميگن عروس خانم رفته گل بچينه و گلاب بياره و بالاخره عروس بعله رو ميگه . بقيه بهش كادو ميدن . مداد و گل سر و از اينجور چيزها . بعد با ماشين عروس دور حياط راه ميفتن و بقيهء دوچرخه ها هم به دنبالشون و بوق ميزنن و حسابي كيف ميكنن .
عروس و داماد رفتن ماه عسل . دادن در سواحل دريا قدم ميزنن و خيلي بهشون خوش ميگذره . بقيهء بچه ها هم كه نرفتن ماه عسل دارن دوچرخه سواري و بازيهاي ديگه ميكنن . طناز هم دلش ميخواست بره ماه عسل ، اما بهش گفتن نميشه . چون عروس و داماد بايد دو نفري برن . انگار حوصله اش سر رفته و هي ميگه : بسه ديگه ، برگردين !
من اينها رو از توي اتاقي كه نشسته ام دارم ميشنوم . يعني سريال راديوييه ! فقط گاهي كه نياز به ديدن پيدا ميكنه يولشكي از لاي پرده نگاهشون ميكنم !همين موقع براي كاري ميرم آشپزخونه . وقتي برميگردم معلومه كه عروس و داماد خيلي وقته از ماه عسل اومدن و دارن دعوا ميكنن ! داماد با حالت حق به جانبي ميگه : اصلا من از اول ميخواستم با طناز عروسي كنم اما چون نبود مجبور شدم با تو عروسي كنم . الان هم ميخوام با طناز عروسي كنم .
مهسا به عنوان خواهر عروس رگ غيرتش به جوش مياد : اهه ، نميشه . الان ديگه زن داري .
داماد : خوب مريمو طلاق ميدم بعد ميرم با طناز عروسي ميكنم !
مريم با حرص : واه واه ! اصلا كي خواسته زن تو بشه ! من هم ميخوام طلاق بگيرم !
بچه ها نميدونن طلاق چه جوري صورت ميگيره . چند ثانيه سكوت و بعد يكي ميگه : خوب مثلا از هم طلاق گرفتين . آنا و طناز با خوشحالي جيغ ميكشن و ميگن : هورا ! ما رفتيم عروسي كنيم !
مريم چند ثانيه با دلخوري نگاهشون ميكنه و بعد ميره داداش كوچيكهء آنا رو كه دو سالشه بغل ميكنه و ميگه : اصلا من هم زن امير حسين ميشم !تا دلت بسوزه !
آنا ميگه : نميشه ، اون داداش منه !
مريم : خوب باشه . ميخواد با من عروسي كنه . مگه نه امير حسين ؟
امير حسين كه يه آبنبات از مريم گرفته با دهن پر جواب ميده : اوهوم !
مهسا كه ديروز زن امير حسين شده بود احساس ميكنه سرش خيلي بي كلاه مونده و با عجله ميپرسه : پس من زن كي بشم ؟
مريم از اونور حياط داد ميزنه : زن آرميتا !
...........................
بازي بچه ها تموم شده و من دارم فكر ميكنم . موقعي كه ماها بچه بوديم ، عروس بازيمون پر از لطف و صفاي بچگونه بود و فقط و فقط چيزهاي خوب ، روياهاي طلايي و آرزوهاي سفيد . بچه هايي كه از همين الان بلدن كه شوهر يكي ديگه رو ميشه از چنگش درآورد و ميدونن كه ميشه به خاطر همسر جديد ، همسر كهنه رو طلاق داد ، و ميدونن كه ميشه جلوي چشم داماد قبلي با برادرش ريخت روي هم كه طرف حرص بخوره ، در آينده قراره چي بشن ؟

2004-08-31T00:23:00.000+04:30

توي اين اجتماع مزخرف ما رسمه كه هر موقع زني از شوهرش گله اي داره و واسه دوستي ،‌آشنايي يا فاميلي درددل ميكنه ، همه ، اعم از خاله خانباجي يا روشنفكر و تحصيل كرده ، بهش توصيه ميكنن :
" ناراحت نباش بابا ، درست ميشه و مردهاي ما هم همينجورين . زن بايد سياست داشته باشه . بقيهء چيزها خودش درست ميشه . فقط كافيه طوري جذبش كني به خونه زندگي كه ديگه دلش جاي ديگه نره . اونوقت همه چيز تمومه . به محض اينكه كارش تموم بشه فوري ميدوه مياد خونه و بعدش هم هر چي تو بخواي برات انجام ميده . با سياست . فقط سياست . بالاخره مرده ديگه . با زور نميشه كاري از پيش برد . اما با سياست همه چيز درست ميشه ."
من از اين حرفها بيزارم . به نظرم بي معني تر از اينها وجود نداره . سياست جاش توي مجلس و كابينهء وزراست ، نه خونه و خونواده . حتي اگه در سطح اجتماع يا محيط كار و غيره هم آدم مجبور بشه به دلايلي يه خورده سياست به كار ببره ، فكر ميكنم حداقل حق هر آدمي اينه كه وقتي پاشو گذاشت توي خونه اش ديگه سياستو بذاره كنار و خودش باشه . اعتقاد عميقي دارم كه خونه جاي صداقته ، نه سياست . مگه ميشه هميشه نقاب به صورت داشت ؟ مگه كسي ميتونه با لباس شب بخوابه ؟ سياست توي خانواده هم عين همينه كه بخواي به جاي لباس نرم و راحت و گشاد خواب ، لباس شب تنگ و گن و جوراب شيشه اي و كفش پاشنه بلند بپوشي و باهاشون بخوابي . چقدر طاقت مياري ؟
از اين گذشته ، مگه فقط مرده كه با زور نميشه در موردش كاري از پيش برد و بايد جذبش كرد ؟ پس زن چي ؟ البته چرا ، زن بدبخت در اجتماع ما اونقدر توي سرش خورده كه وقتي زور هم بشنوه همونجا ميمونه و باز زور ميشنوه . آخه جايي نداره بره . اگه بخواد طلاق بگيره كه هزار جور عواقب بعدي داره . از قبيل حرفهاي چرند خاله زنكها كه كم هم نيستن ، جدايي اجباري از بچه هاش طبق قانون مزخرف خانواده و عواقب مالي ، شغلي و هزار تا چيز ديگه . تازه حتي اگه يه روز زني از خونه اش دلگير بشه و بخواد بره توي يه پارك تا آخر شب قدم بزنه و دير بياد خونه ، واويلا ميشه ! لابد واسه همينه كه ميشه به زن زور گفت ، ولي مرد رو بايد با سياست نرم كرد !
چقدر مزخرفه واقعا . هرگز حاضر نيستم به دخترهام همچين نصيحتهايي بكنم . تا جان در بدن دارم بهشون ياد ميدم كه در زندگي مشتركشون صداقت رو با حروف درشت روي در و ديوار خونه شون بنويسن ، و اگه مردي اونقدر بي لياقت بود كه ترجيح ميداد به جاي صداقت ، تحت عنوان سياست دروغ بشنوه تا نرم و آروم زندگي كنه ، در اولين فرصت تركش كنن و برن دنبال زندگي خودشون .
شايد به نظر خيليها فقط يه مادر كم عقل ممكنه يه همچين نصايحي به دخترهاش بكنه . اما من از ته دل اعتقاد دارم كه خوشبختي خانوادگي محاله با سياست به دست بياد . حتي زني كه با سياست تونسته شوهرشو جوري خر كنه كه براش بميره ته دلش عذاب ميكشه . چون يك عمر از اينكه خودش باشه و درون واقعيش رو به نمايش بذاره محروم شده .
دخترهاي نازنينم، نصيحت مامان اينه :
با صداقت كامل عشق بورزيد . تمام عشقتون رو بيدريغ نثار همسرتون كنيد و اصلا فكر نكنيد كه اگه بفهمه عاشقش هستين پر رو ميشه . اما به خاطر دوام زندگي مشترك به هر خواري و خفتي تن ندين . اگه اشتباهي كردين ، از ترس مجازات و سرزنش پنهانش نكنيد ، بلكه با شهامت كامل اشتباه رو بپذيريد و سعي كنيد تكرارش نكنيد . به اندازه اي كه علاقه دارين ، انتظار علاقهء متقابل هم داشته باشين . دو كفهء ترازوي عشق بايد مساوي باشه تا زندگي تعادل پيدا كنه . و از همه مهمتر اينكه تا زمانيكه به اين موضوع اطمينان پيدا نكردين ، تحت هيچ شرايطي بچه دار نشين ، وگرنه مهر مادري مجبورتون ميكنه كه روي همهء اين اعتقادات پا بذارين و با سياست زندگيتونو حفظ كنيد !

2004-08-28T19:24:00.000+04:30

جمعهء گذشته براي كاري كه در يه بنگاه املاك داشتم رفته بودم كرج . از وسطهاي اتوبان چراغ بنزين ماشين روشن شد و من هم تصميم گرفتم به محض رسيدن به كرج بنزين بزنم . كرج كه رسيدم ، تازه يادم افتاد كه صبح كيف پولمو از توي كيف دستيم درآوردم كه به مريم پول بدم و يادم رفت بذارمش سر جاش ، در نتيجه پول ندارم كه بنزين بزنم .
چند وقت قبل براي يه همچين روز مبادايي يه سپهر كارت باز كرده بودم و مقدار كمي پول توش گذاشته بودم . وقتي ديدم پول ندارم كلي ذوق كردم و در حاليكه به هوش خودم آفرين ميگفتم كه به فكر يه همچين روزي بودم و از قبل پيشگيري كردم ، راه افتادم كه يه بانك كارتي پيدا كنم . كلي توي خيابونهاي كرج گشتم تا بالاخره يادم افتاد كه بانك صادرات 45 متري سپهر كارت داره . با خوشحالي گازيدم تا اونجا و با خودم هم ميگفتم كه بعد از گرفتن پول ميرم سر اتوبان بنزين هم ميزنم و بعد با خيال راحت ميرم سر قرارم . اما زهي خيال باطل . دستگاه كارتي خراب بود . پرسون پرسون دو تا عابر بانك ديگه هم پيدا كردم و هر دو تاشون به ميمنت و مباركي خراب بودن . حس ميكردم بنزين ماشينم داره نفسهاي آخرشو ميكشه . از خير سپهر كارت گذشتم و راه افتادم طرف خونهء داداشم كه اونطرف كرجه . اما از شانس مزخرفم اونها هم خونه نبودن . بالاخره بعد از 45 دقيقه سگدو زدن با ماشين ، يه بانك كه دستگاهش سالم بود پيدا كردم و پول گرفتم . اما همچين كه راه افتادم طرف پمپ بنزين ، ماشين پت پت كرد و خاموش شد ! بعله ، بنزين تموم شده بود !
در حاليكه از حرص داشتم خفه ميشدم ، پياده شدم و از يه بقالي يه نوشابه خانواده خريدم و در مقابل چشمان متعجب بقاله با كمال خونسردي خاليش كردم توي جوب . بعد سوار تاكسي شدم و رفتم پمپ بنزين و نيم ساعت بعد با يك ليتر و نيم بنزين كه با محاسبهء پول نوشابه و تاكسي برام به اندازهء 10 ليتر بنزين خرج ورداشته بود برگشتم . بنزينو ريختم توي ماشين و رفتم پمپ بنزين و باكمو پر پر كردم . بعد تازه يادم افتاد كه براي انجام كاري رفتم كرج . يه نگاهي به ساعتم انداختم و تا جان در بدن داشتم گاز دادم . وقتي رسيدم جلوي بنگاه و ديدم كركره اش پايينه ، به هر چي بانك و رييس بانك و تكنولوژي نصفه نيمه و دردسر داري كه وارد ايران شده لعنت فرستادم .
امروز رفتم حساب سپهرمو بستم و به روش مامان بزرگم ، چند هزار تومن پول واسه روز مبادا گذاشتم توي جيب كوچولوي توي كيف دستيم و زيپشو بستم !

2004-08-07T10:47:00.000+04:30

امروز عجيبترين اختراع راهنمايي و رانندگي تهرانو ديدم : چراغ سبز چشمك زن !
با توجه به اينكه چراغ قرمز چشمك زن معنيش اينه كه عبور بعد از توقف كامل آزاد و چراغ زرد چشمك زن معنيش اينه كه عبور با احتياط آزاد ، لابد چراغ سبز چشمك زن معنيش اين ميشه كه عبور با احتياط كمتري آزاد !!!

2004-08-04T20:37:00.000+04:30

الان ديدم كه وبلاگ نوشي در بلاگ اسپات فيلتر شده . وا عجبا ! از موقعي كه يادم مياد نوشي نه سياسي مينويسه و نه پورنو ! لابد از نظر شرع اسلام وبلاگ نوشتن يك بيوه زن جوون حرامه و ممكنه آقايونو تحريك كنه . يا شايد هم نقاشي اون خانمي كه بالاي صفحهء وبلاگشه و كلاه سرشه حرومه . نميدونم ، شايد هم خود اسم نوشي مشكل داره . آهان ، فهميدم ! يكي دو ماه قبل نوشي يه مطلبي نوشته بود در مورد اينكه دختر دو ساله اش موقعي كه رفته بوده توالت با پي پيش حرف ميزده . مطمئنم اشكال از همينجاست . اي نوشي بي تربيت ، خجالت نميكشي در مورد توالت رفتن يه دختر حرف ميزني ؟ شرم نميكني كه حرفهاي بي ادبي در مورد پي پي بچه ات مينويسي ؟ حقته فيلتر بشي . با اين وجود چون من خيلي دوستت دارم از سر تقصيرت ميگذرم و به همه اعلام ميكنم كه وبلاگت با اين آدرس قابل دسترسيه .

2004-08-03T22:10:00.000+04:30

وبلاگ نوشي و جوجه هاش چند روز بود گم شده بود . امروز ديدم كه برگشته به آدرس قبليش يعني اينجا .كلي ذوق زده شدم كه پيداش كردم ولي متن نوشته اش خيلي غمناك بود :
مامان گریه میکنی؟» و بعد حدس همیشگی از فرط تکرار: «میترسی بابا ما رو از تو بگیره؟»دیگه بعد از سه سال و خورده ای انکار ترس من غیر ممکنه. جواب نمیدم... سرهای کوچولوشون رو بغل میکنم و توی موهاشون گریه میکنم. بلند بلند. اشکهام روی سرهای کوچولو میریزه و قاطی موهاشون میشه. یه سر با موهای فرفری، یه سر با موهای لخت. گریه میکنم، زار میزنم، ضجه میکشم. با صدای پسرکم به خودم میام: «مامان یواش... همسایه ها میشنون، یه وقت فکر میکنن دعوا شده.» به خودم میام و اشکهامو پاک میکنم.امروز روز جهانی شیر مادر بود. فردا من دادگاه دارم. ذهن خسته من هیچ رابطه ای بین این دو تا پیدا نمیکنه. مادری من با طلاق فسخ میشه.مادر نصفه نیمه م... بازم گریه میکنم.

واقعا اين حق يه مادره ؟ قوانين مزخرف ....

2004-07-17T19:20:00.000+04:30

ازكشكول :
If you have a big problem, dont say "Oh God I have a big problem!", but say "Hey problem I have a big God!".

شب زنده داري !

2004-07-16T19:45:00.000+04:30

نميدونم اين چه مرضيه كه از موقعي كه به ياد ارم گريبان منو گرفته ، و اون جابجايي ساعت خوابه . من عاشق اينم كه شب بيدار بمونم و روز بخوابم . سالها تلاش كردم كه اين مرضو از خودم دور كنم . مدتها روز هم نخوابيدم به اميد اينكه خسته بشم و شب خوابم ببره . اما خبري از مساعدت موجود نميباشد ! درسته ، در چنين مواقعي تمام روز خوابالو و كسلم و فقط به اين اميد هستم كه زودتر شب بشه و برم بخوابم . اما به محض اينكه هوا تاريك ميشه انگار يه روح تازهء بازيگوش در روح قديمي من دميده ميشه !( علت انتخاب اسم روح بازيگوش در اين دنياي مجازي هم دقيقا همينه !)
انگار نه انگار كه ديشب نخوابيدم و كامل شاداب و سرحالم و هر كاري ميتونم بكنم . معمولا شبها با كامپيوتر ور ميرم ، مينويسم ، ميخونم ، گرد گيري ميكنم ،( اگه روم بشه جارو برقي هم ميكشم ، منتها نميشه چون بقيه خوابن !) ، نهار فردا رو ميپزم ، لباس اتو ميكنم ، خياطي ميكنم ، اگه دوست يا فاميل شب زنده داري بهم زنگ بزنه كاملا استقبال ميكنم و باهاش حرف ميزنم و البته خودم جرات ندارم اون ساعت به كسي زنگ بزنم ! ، و خلاصه همهء كارهايي رو كه معمولا آذمها روزها انجام ميدن ، من شبها ميكنم . و فكر كنم اين حالات براي يه روح كاملا طبيعيه !!!
اونوقت ساعت 4 يا 5 صبح تازه خوابم ميگيره و با كمال ميل ميرم توي رختخواب . دروغ چرا ، از ساعت 2 به بعد هم ميتونم بخوابم . اما شب هميشه برام اونقدر جذاب و وسوسه انگيزه كه حيفم مياد اين ساعتهاي خوش رو از دست بدم و دلم ميخواد تا حد ممكن طولانيتر بشه .
سالهايي كه دانشجو بودم يا سر كار ميرفتم ، طبيعتا مجبور بودم هخمون ساعت 1 يا 2 بخوابم كه صبح بتون بيدار بشم . اون وقتها مشتاقانه منتظر شب جمعه بودم كه بتونم تا هر موقع دلم ميخواد بيدار بمونم . الان هم البته مجبورم ساعت 7 صبح بيدار بشم كه بچه ها رو آماده كنم واسه مدرسه يا كلاسهاي تابستوني .
اگه فكر كردين من آدم كم خوابي هستم سخت در اشتباهين . من هم مثل بقيهء مردم 7-8 ساعت ميخوابم ، منتها در طول روز ! در ساعتهاي آنرمالي كه به عقل جن هم نميرسه ! مثلا ممكنه شب ساعت 4 بخوابم ،ساعت 7 صبح بيدار شم، بچه ها رو ببرم كلاس ، برم خريد ، بچه ها رو بيارم خونه، سبزي خوردن نهار.و پاك كنم، و مثلا ساعت يازده و نيم صبح بپرم توي رختخواب و بخوابم تا يك و نيم . بعد پاشم نهار بخورم و يه خورده كارهاي ديگه بكنم و دوباره ساعت 5 بعد از ظهر بخوابم تا 7 . اينها مجموعش ميشه 7 ساعت و هر دفعه هم خيلي راحت به محض اينكه چشممو ببندم خوابم ميبره .
اگه من تنها زندگي ميكردم ، اين ساعت خواب و بيداري زياد مهم نبود . يعني خيلي هم خوب و دلچسب بود . ولي با شرايط فعلي كه بايد خودمو با بقيهء اهل خونه هماهنگ كنم و با كل اجتماع ،خيلي سخته . الان ساعت تقريبا 8 عصره و من از تصور اينكه يه شب زيبا و دل انگيز ديگه داره شروع ميشه ، يه حس خوشي خاصي ميكنم . تازه امروز هم از اون روزهايي بوده كه مهمون داشتم و از صبح تا حالا اصلا نخوابيدم و ديشب هم ساعت 3 خوابيدم . همه اش هم بدو بدو و پذيرايي و خستگي . باور ميكنيد كه الان اونقدر شاداب و سرحالم كه حاضرم تا قلهء اورست مسابقهء دو بدم ...؟؟؟

2004-07-01T14:59:00.000+04:30

نميدونم چرا اين روزها اينقدر ياد چند سال قبل بچه هام ميكنم . شايد به خاطر اينه كه دارم علايم بزرگ شدن رو توشون ميبينم .
مهسا يك سالش بود و زياد هم حرف زدنش خوب نبود ولي خيلي دوست داشت حرف بزنه . خيره ميشد به دهن آدمها و لبهاشو تكون ميداد و سعي ميكرد صداها رو تقليد كنه .
يه روز خواهرم براش يه عروسك خريد . از اين عروسكهايي كه وقتي شكمشو فشار ميدي آواز ميخونه . مهسا عروسكه رو با شوق و ذوق بغل كرد و چند بار فشارش داد و آوازشو شنيد . بعد رفت دراز كشيد وسط اتاق و چند بار شكم خودشو فشار داد . محكم و محكمتر . وقتي ديد آواز نميخونه و دردش مياد گريه اش گرفت و عروسكو پرت كرد اونطرف و اومد توي بغل من قايم شد !

2004-06-25T21:30:00.000+04:30

مريم تقريبا سه سالش بود كه يه روز خواهرم زنگ زد و گفت كه انگشت پسرش در رفته . ما رفتيم خونهء خواهرم . مريم پسر خواهرمو واقعا زياد دوست داره و از بچگي هم همينطور بود ، منتها اون روز اصلا بهش توجهي نكرد و از لحظه اي كه وارد شديم شروع كرد توي اتاقها اينور و اونور رفتن و به هم ريختن همه چيز . ملافه ها رو از روي تختها برميداشت ، ميرفت زير مبلهاو ميز نهار خوري ، كابينتهاي آشپز خونه رو باز و بسته ميكرد و وسايل داخلش رو به هم ميريخت. بالاخره دادم در اومد : مريم چرا امروز اينطوري ميكني ؟ خاله گرفتاره ، مهدي هم كه انگشتش در رفته ، اونوقت تو هم همش داري شيطوني ميكني . اصلا رفتي حال مهدي رو بپرسي ؟
با لبخند معصومانه اي جواب داد : اول ميخوام بگردم ببينم انگشت مهدي كجا در رفته ، وقتي پيداش كردم ميبرم ميدم بهش كه خوشحال بشه !!!

ركورد سرعت !

2004-06-19T20:09:00.000+04:30

چند روز قبل در صبحانه خوندم كه دوربين پليس ركورد سرعت در تهران رو ثبت كرده و ماشين زانتيايي با سرعت 199 كيلومتر بوده . منبع اصلي خبر هم اينه .
راستش من تا حالا حداكثر سرعتي كه باهاش رانندگي كردم 180 كيلومتر بوده . اون هم در اتوبان كرج قزوين ساعت 2 بعد از ظهر تابستون كه پرنده پر نميزنه ، نه وسط تهران . اما حالا وسوسه افتاده به جونم كه اين ركورد سرعت 200 كيلومتري رو امتحان كنم و ببينم چه حس و حالي داره .منتها مشكل اينه كه ماشين من 200 تا سرعت نميره . تازه همون 180 هم كه رفت ، بعد از اين بود كه در يه اتوبان خلوت حداقل 10 دقيقه گاز دادم. حالا تكليف بنده با اين وسوسهء جنون سرعت چيه ؟
عموي شوهرم يه سمند× نو داره كه چون فرصت نداره ببردش گارانتي ، هميشه اين كارو واگذار ميكنه به من و مطمئنم كه اون سمند 200 تا ميره . اما اشكال كار در اينه كه اولا من هنوز اينقدر ديوونه نشدم كه وسط تهران اين سرعت رو امتحان كنم و در فرصتهايي كه اون ماشين دستمه هم نميتونم برم اتوبان كرج قزوين . بعدش هم با ماشين امانتي يه خورده سختمه كه احيانا 4 تا معلق بزنم ! سوما هر موقع اون ماشينو با اون رنگ متاليك تابلوش سوار ميشم به حد كافي متلك ميشنوم ، چه برسه به اينكه بخوام ركورد سرعت هم بذارم ! لذا تنها راه حل موجود اينه كه صبر كنم تا خدا از آسمون يه پول قلنبه برسونه و خودم برم يه ماشين نو بخرم كه 200 تا سرعت بره .
در اون خبري كه صحبتشو كردم ، نوشته بود كه راننده جنون سرعت داشته و به حقوق مردم تجاوز كرده و از اينجور چيزها . من هم اين حرفها رو قبول دارم . اما در عين حال ، راننده رو هم درك ميكنم . چون خودم هم همونجوريم ! من عاشق رانندگيم و در حالتي كه ناراحتم يا عصبيم ، حدود نيم ساعت رانندگي سريع كاملا آرومم ميكنه . به نظرم رانندگي يكي از بهترين تفريحهاست . قرار بود امسال با اون داداش مرحومم بريم واسه مسابقات رالي خانواده ثبت نام كنيم كه اون طفلكي رفت و اين برنامه كنسل شد .
در اون خبر نوشته بودن كه ماشين مورد نظر بازداشت شده و راننده چريمه شده و تعهد داده و غيره . من هم تا حالا زياد جريمهء سرعت دادم و گواهينامه ام رو گرفتن و غيره . منتها آدمهايي مثل من با اينجور چيزها درست نميشن . تنها راه حل موجود اينه كه تهران و شهرهاي بزرگ جاهايي داشته باشه به نام پيست اتوموبيلراني ، كه من و امثال من بتونيم هر موقع نياز داريم بريم اونجا وتا دلمون ميخواد بگازيم و بگازيم تا آروم بشيم . تنها در اين صورته كه وسوسهء گاز دادن در اتوبان از بين ميره و همه طبق اصول رانندگي ميكنن .
خلاصه اين وسوسهء سرعت 200 حسابي افتاده به سرم و تا انجامش ندم از سرم نمي افته . ديشب داشتم خوابشو ميديدم !
× : اين توضيح رو براي پانته آ مينويسم كه احتمالا نميدونه سمند چيه ! پاني عزيزم سمند ماشين ايرانيه از خانوادهء پژو كه الان چند ساليه توليد ميشه و كاملا هم راحت و مجهزه .

2004-06-07T19:50:00.000+04:30

از مادرم گله مندم كه به من قهر كردن را نياموخت ....

2004-05-31T12:19:00.000+04:30

شايد خيلي پستي باشه كه وقتي زلزله اومده و جون آدمها رو گرفته كسي بخنده ، ولي چيكار كنم وقتي اين جوجه ها در اين موقعيت هم آدمو به خنده ميندازن ؟
موقعي كه زلزله اومد ما تهران نبوديم . اونجايي هم كه بوديم حسابي لرزيد منتها چون خونه يك طبقه بود ، همه مون فورا رفتيم توي حياط . از همه جلوتر هم دخترهام . بعد از زلزله ازشون پرسيدم : از كجا فهميدين بايد بريم بيرون ؟ مريم توضيح داد كه بعد از زلزلهء بم توي مدرسه براشون كلاس آموزش زلزله گذاشتن . تمرين هم كردن و بهشون گفتن كه اگه در طبقهء همكف بودين سريع برين به فضاي باز و در طبقات بالا پناه بگيرين و سرتونو بپوشونيد . مهسا هم طبق معمول تابع مريم بوده و وقتي ديده اون ميدوه بيرون ، دنبالش دويده !
همون شب برگشتيم خونه و شنبه بعد از ظهر شايع شد كه قراره ساعت 3 در تهران زلزله بياد و همسايه ها همه شون رفته بودن حياط و اصرار ميكردن كه ما هم بريم . من خوابم مي اومد و مطمئن بودم كه زلزله قابل پيش بيني نيست . واسه همين راحت گرفتم خوابيدم . ظاهرا در اين مدت يك پس لرزه هم شده بود . بيدار كه شدم ديدم زير ميز نهارخوري پره از پتو و ژاكت و پليور و شيشهء آب و كپسول آموكسي سيلين و استامينوفن و بيسكويت ، و صد البته يه خروار هم عروسك و خرس و هاپو ! جوجه هام هم همون زير مشغول بازي بودن . اول فكر كردم اونجا رو كردن خونه و دارن بازي ميكنن . بعد توجهم به داروها جلب شد و با توجه به اينكه دست زدن به دارو اكيدا ممنوعه ،با دلخوري گفتم : دخترهاي خوب من با دارو هم بازي ميكنن ؟
مهسا با نشاط جواب داد : آماده شديم واسه زلزله !
مريم گفت : چون اينجا آپارتمانه وقت نميشه بريم بيرون . ما زير ميز پناه ميگيريم و اين چيزها رو هم آورديم كه بعدا زير آوار به دردمون بخوره .
پرسيدم : اين عروسكها هم جزو وسايل زلزله ست ؟
جواب داد : بعله ، گفتن چيزهاي قيمتيتون رو هم ببرين پناهگاه !
با لبخند گفتم : دخترم ، اين پتو و لباس گرم و اينجور چيزها ، مال اون موقع بوده كه زلزلهء بم اومد و زمستون بود . الان اگه آدم بمونه زير آوار از گرما خفه ميشه . پليور لازم نداره .
با اعتماد به نفس گفت : بادبزن هم گذاشتيم !!!!
شما جاي من بودين خنده تون نميگرفت ؟

2004-05-23T15:09:00.000+04:30

دختر بزرگم يعني مريم كه امسال كلاس سومه ، فردا امتحان ديكته داره .داشتم يهش ديكته ميگفتم و براي اينكه حجم كار زياد نشه ، بعضي از لغتها رو هم فقط هجيش رو ميپرسيدم . جوجه كوچولوي 5 ساله ام مهسا هم نشسته بود و يه كاغذ رو خط خطي ميكرد يعني مثلا داره ديكته مينويسه. من هي از مريم ميپرسيدم : روابط با كدوم ت نوشته ميشه ؟ رهبر با كدوم ه ؟ فعاليت رو هجي كن ، و از اينجور چيزها . يهو مهسا گفت : مريم ، ح جيمي رو با كدوم ش مينويسن ....؟؟؟!!!!
فكر كنم اقلا 10 ثانيه طول كشيد تا سوالشو فهميدم و بعد از خنده غش كردم !

2004-05-15T11:04:00.000+04:30

پرنسس كتي در قرن بيست و يكم !

جوجه هام دارن پرنسس بازي ميكنن .اسم يكيشون پرنسس كتيه و اون يكي كنتس ماريا . هر چي چادر نماز و ملافه و روسري گير آوردن بستن به كمرشون يا انداختن روي شونه شون . كتي يه دامن والان دار دو سالگيش رو عين كلاه گذاشته سرش . ماريا يه شلوار استرچ رو از كمرش كشيده به سرش و پاچه هاي شلوار كه از پشت سرش آويزون شدن رو عين موهاي لخت تابيده به هم و بهش گل سر زده . يه چتر هم دستش گرفته كه آفتاب وسط هال خونه اذيتش نكنه !يه سگ عروسكي داريم كه يه بولداگ قهوهاي لاغر و بدتركيبه . يه نخ بستن به گردنش و دنبال خودشون ميكشن . لابد در عالم اونها ، اين يه سگ پشمالوي پاكوتاه سفيده كه داره دنبال صاحبش ميدوه .هر دوشون كفشهاي پاشنه بلند منو از كمد كشيدن بيرون و پاشون كردن و با مكافات راه ميرن . البته لازمهء پرنسس بودن هم همينه كه آدم با تفاخر و يواش يواش قدم ورداره .يه خروار عروسك هم به عنوان خدم و حشم همراهشون آوردن .
با اين ريخت و قيافه ميرن طرف كالسكهء سلطنتي كه كاناپهء هاله . به خدمتكار خيالي دستور ميدن در كالسكه رو باز كنه . صداي چيق مياد و در كالسكه باز ميشه و مادموازلهاي گرامي سوار ميشن .
بعد از حركت كالسكه ، چند لحظه به سكوت خسته كننده اي ميگذره . بعد پرنسس حوصله اش سر ميره و براي اينكه حرفي زده باشه ميگه : اوه ! بايد با پادشاه در مورد سفرمون حرف ميزدم . خدمتكار ، اون موبايل منو بده !
موبايل به دست با شاه حرف ميزنه و قرار ميذاره كه براي يه سفر تفريحي برن به سواحل انزلي ! بعد به سورچي دستور ميده كه اونها رو برسونه به فرودگاه !!!
مادموازلها از كالسكه پياده ميشن و 30 ثانيه بعد در ساحل هستن . عين برق ميپرن توي اتاقشون و با مايو و كلاه شنا و سطل خاك بازي ميان بيرون ! البته هنوز هم پرنسس و كنتس هستن و همديگه رو با اين عناوين صدا ميكنن . روي فرش هال حسابي شنا ميكنن و به هم آب ميپاشن . بعد به نديمه شون دستور ميدن كه اون يكي قطعه زمين رو كه همون فرش هاله براشون بخره و يه ويلا با شيرووني و پنجره هاي قرمز بسازه . بعد ميرن خريد وسايل ويلا . تمام مبلهاي هال و بوفه و ميز نهارخوري رو ميخرن و مثلا منتقل ميكنن به كاخ ويلايي . روي كاناپه لم ميدن و در حاليكه زمين خالي جلوي خونه مون رو به نشون ميدن ، در مورد زيبايي دريايي كه از پنجرهء ويلاشون معلومه ، حرف ميزنن .
من ميرم توي آشپزخونه و دو تا ليوان شير ميريزم و ميذارم توي سيني . پيش بند آشپزخونه رو ميبندم و با سيني نزديك ميشم و در ميزنم : تق تق تق !
بعد جلوتار ميرم ، تعظيم ميكنم و ميگم : خانم قهوه اي كه سفارش داده بودين حاضره !
ترفندم ميگيره . پرنسس ها عين برق ليوانهاي شير رو ورميدارن و اصلا عين خيالشون نيست كه شير دوست ندارن . پرنسس كتي دستور ميده : خدمتكار چند تا بيسكويت هم بيار !
بعد از صرف عصرانهء شاهانه ، مادموازلهاي اشرافي محترم كه از بازي در ساحل خسته شدن ، تصميم ميگيرن برن گيم نت ! با هيجان ميپرن پاي كامپيوتر و نيم ساعتي بازي ميكنن . بعد از اينكه پا ميشن ، دوباره لباسهاي پرنسس رو ميپوشن و ميرن به يه مهماني اشرافي . يه خورده با كنت ادوارد و لرد توماس تانگو ميرقصن . چه قوهء تخيل عالي ميخواد كه شريك رقص آدم خيالي باشه ! در حيت مهموني من شامشون رو هم بي دردسر به خوردشون ميدم .
بعد از شام ديگه موندن كه پرنسس ها چه برنامه هايي ممكنه داشته باشن . انگار كم كم از اشراف زادگي دارن خسته ميشن . يهو پرنسس كتي كه هميشه برنامه ريز بازيهاست با هيجان ميگه : بيا بريم سواحل هاوايي و آدمخوار بشيم !( نميدونم هاوايي آدمخوار داره يا نه ، به هر حال در عالم تخيلات همه چيز ممكنه !)
پرنسس بودن فوري فراموش ميشه . ملافه ها همونجا از كمرشون باز ميشه و دوان دوان ميرن توي اتاقشون . در سه سوت دو تا دختر بومي ميان بيرون كه ميني تاپ پوشيدن و به كمرشون يه روسري بستن كه بهش 7-8 تا روسري ديگه آويزونه و شبيه دامن هاواييهاست . موهاشونو با حوصله ريز ريز ميبافن و هر چي گردنبند مهره اي و النگوي رنگي دارن آويزون ميكنن به خودشون . از آشپزخونه گنده ترين قابلمهء خونه رو ميارن و يكي يكدونه كفگير هم ورميدارن . قابلمه رو ميذارن وسط هال و همهء عروسكها رو ميريزن توش . عروسكها با گريه و زاري التماس ميكنن كه اونها رو نخورن . آدمخوارها ازشون قول ميگيرن كه براشون كار كنن ، و از خوردنشون صرف نظر ميكنن . در عوض رو ميارن به گياهخواري و دو تا سيب گاز ميزنن !
انگار آدمخوار بودن هم كسالت آور شده . كم كم آدمخوارهاي گرامي دارن خميازه ميكشن . مامانشون هم اعلام كرده كه موقع خوابه . 5 دقيقه بعد جفتشون مسواك زده و لباس خواب پوشيده توي رختخوابن . من موندم و يه خونهء ريخته و پاشيده كه عين بازار شام همه چيز توش پيدا ميشه . از ملافه و روسري گرفته تا قابلمه و كفگير و عروسك و قايق اسباب بازي و مايو و سطل خاك بازي . بيشتر دوستهام معتقدن كه من زيادي به بچه هام ميدون ميدم كه واقعي بازي كنن و موقع بازي از همهء وسايل خونه استفاده كنن . شايد هم راست ميگن ، چون خونه هاي اونها هيچوقت اين شكلي نميشه . ولي لذتي كه اين موجودات كوچولو از اين كارها ميبرن ، و لذتي كه من از لذت اونها ميبرم ، به تمام خستگيهاش مي ارزه .

2004-05-04T10:11:00.000+04:30

چند كيلو توت فرنگي خريده بودم كه مربا درست كنم . تنبلي كردم و بعد از ظهر خوابم برد و كار رو گذاشتم واسهء بعد . وقتي بيدار شدم ، جوجه خهام با خوشحالي دوان دوان اومدن و خبر دادن كه مربا رو درست كردن ! هولكي از جام پريدم . تقريبا مطمئن بودم كه به گاز دست نميزنن . حدسم هم غلط نبود . رفتم ديدم توت فرنگيها رو شستن ، چوبشو گرفتن ، و توي يه كاسه خوب لهش كردن و بهش شكر پاشيدن و گذاشتن توي فريزر !!!
اول عصباني شدم و اومدم دعواشون كنم . بعد دلم نيومد اون همه شوق و ذوقشونو به هم بزنم . طفلكها واقعا فكر ميكردن خيلي كار مهمي انجام دادن . ضمن اينكه محصولشون واقعا بستني خوشمزه اي شده بود . يه خورده شو خورديم و بقيه شو گذاشتم روي گاز و تبديلش كردم به مارمالاد توت فرنگي .
انگار دختركهام دارن بزرگ ميشن . بايد باور كنم .